Yavuz Kaynar [iskefiyeli]

Kürt Sorununun Tarihi ve Çözüm Yolları - 2

2011-01-18T17:31:00.003+02:00

Yenenler YenilenlerinTarihini Yazar.
1908 Meşrutiyeti’nin ardından İstanbul’da kurulan Kürt örgütleri, yayınları ve aydınları, Kürtler için ’demokratik haklar’ istediler. Ancak aynı kadrolar bu taleplerine karşılık bulamayınca 1919-1920 ‘li yıllarda ayrılma veya özerklik için mücadele ettiler. Bu eğilim Kürt coğrafyasında da etkin görüş olmuş, diyaspora Kürtleri ile Kürt coğrafyasında yaşayan Kürtlerin ulusal taleplerinde, bir uyum ve paralellik kurulmuştur. I. Dünyasavaşı sonrası Türkiye toprakları itilaf devletleri arasında paylaşılmış veegemenliği sınırlandırılmıştır. Kürt coğrafyası İngiliz ve Fransızlararasında pay edilmiştir. Bu iki itilaf devletinin birinin ya daher ikisinin himayesinde Kürdistan kurmak fikri, geniş bir Kürt kesim tarafından benimseniyor olsa da buna, Kürtler’in Osmanlı Devleti ile olan tarihsel ve kültürel bağları nedeni ile Osmanlı Devleti’nin himayesinde özerkliği gerekli gören küçümsenmeyecek bir direnç de vardı. Bu dönem ülke coğrafyasının zor yıllarıdır. Umutile umutsuzluğun, direnmek ile teslim olmanın, kazanmanın ve kaybetmenin birbirine en yakın durduğu yılardır. Örneğin; aralarında İsmet İnönü, Halide Edip Adıvar ve Refet Bele gibi bir çok Türk yurtsever insanı, Anadolu’da Kurtuluş Savaşı’nın başarılı olamayacağını düşünerek, ehven-i şer olarak Amerikan mandasını kabul etmek istemişlerdir. Halide Edip’in 10 Agustos 1919 tarihli Amerikan başkanı Wilson’a yazdığı ya da İsmet İnönü’nün Kazım Karabekir’e gönderdiği mektuplarda açıkça Amerikan mandası dışında bir yol görmediklerini ifade etmeleri gibi. Zira aynı dönem Kürt’lerin deağırlıklı bir kesimi, İngiltere mandasında Kürdistan kurmak istemişlerdir. Emin Ali Bedirhan (Kürt Teali Cemiyeti Başkan Yardımcısı), Sabri (Kürt Ögrenciler Birliği Başkanı),Kemal Fevzi (Kürt Basını Adına) altına imza atıkları 24 Mart 1920 tarihli ‘Majestelerinin Biritanya Başbakanı’na’ başlıklı mektupta, bağımsız Kürdistan için İngiltere’nin yardım ve himayesini talep etmişlerdir. İki ayrı ulusal topluluk adına iki ayrı itilaf devletine yapılan bu başvurular içeriği ve talepleri bakımından aynı olmasınakarşın, Halide Edip ve bu paralelde düşünen İsmet İnönü tarihte yurtsever ve anti-emperyalist olurken, Kürt aydınlarının emperyalist işbirlikçisi olmalarının tek izahı, tarih kavramının ideolojik içerikli olmasıdır. Yani tarihin, ezenin ve yenenin aklamakve yaptıklarının ne kadar haklı olduğunu anlatmak üzere yazılıyor olmasındandır. Yenilen yurtsuz ve tarihsizdir. Yenen, yaşanan dünyanın hakimidir, tarih onun tarihidir. Bu durumu en güzel ‘resmi tarih’ ifadesi açıklar.

Mustafa Kemal Atatürk’ün çözüm modeli
14 Ocak 1922 günü yurt gezisine çıkan Mustafa Kemal Paşa’ya, 17 Ocak 1922 günü İzmit’teki durağında Vakityazarı Ahmet Emin (daha sonra Yalman soyadını aldı) “Kürt meselesine değinmiştiniz. Kürtlük sorunu nedir? Bir iç sorun olarak değinseniz iyi olur.” diye soruyordu.
Gazi Paşa’nın yanıtı şöyleydi:

“Kürt sorunu, bizim, yani Türkler’in çıkarları için kesinlikle söz konusu olamaz. Çünkü bizim ulusal sınırlarımız içinde Kürt öğeleri öylesine yerleşmişlerdir ki, pek sınırlı yerlerde yoğun olarak yaşarlar. Bu yoğunluklarını da kaybede kaybede, Türklerin içine gire gire öyle bir sınır oluşmuştur ki Kürt adına bir sınır çizmek istersek Türkiye’yi mahvetmek gerekir. Örneğin, Erzurum’a giden Erzincan’a, Sivas’a giden Harput’a kadar giden bir sınır çizmek gerekir. Ve hatta Konya çöllerindeki Kürtleri de göz önünde tutmak gerekir. Bu nedenle başlı başına bir Kürtlük düşünmekten çok anayasamız gereğince zaten bir çeşit özerklik oluşacaktır. O halde hangi bölgenin halkı Kürt ise onlar kendi kendilerini özerk olarak yöneteceklerdir. Bundan başka Türkiye’nin halkı söz konusu olurken onları da beraber ifade etmek gerekir. İfade olunmadıkları zaman bundan kendileri için sorun çıkarırlar. Şimdi Büyük Millet Meclisi hem Kürtler’in hem de Türkler’in yetkili temsilcilerinden oluşmuştur. Ve bu iki öğe bütün çıkarını ve bütün kaderlerini birleştirmiştir. Yani onlar bilirler ki bu ortak bir şeydir. Ayrı bir sınır çizmek doğru olmaz.”

M. K. Atatürk’ün 80 yıl önce tanımladığı toprağa bağlı olmayan özerklik, günümüzde Kürtler’in ve bir kısım solcu ve sosyalistin savunduğudemokratik özerklik denilen kavrama ne kadar yakın bir muhtevada dile getiriliyor. Çözümü realize etmese de Kürtler’i tanıyor ve çözüm konusunda da son derece donanımlı. Bu noktadan red siyasetine nasıl evrildi? Bunun yanıtı, başta Kürtler’e ihtiyaç duyanTürk ulusalcıların, rejimilerini pekştirince, T.C.’nin tek ulus siyasetini egemen kılarak asimilasyon politikasını devreye sokmasındadır. Bugün bakıldığında muazzam bir başarı görmek mümkündür. Ancak Kürtler’i tarihten silmegirişimi, bu coğrafyadamaddi ve manevi ağır bedeller ödetmiştir. Öte yandan Türkler açısından ise tarihleri hakkında eksik ve yanlışbilgiler edinmeleri ile sonuçlanmıştır. Ve tarihine yabancı bir toplum yaratmıştır. Bu saikle bilmediği tarihle yüzleşmemiştir. Tarihin sırtına verdiği kamburla sorunlar yumağına boğulmuştur.

Osmanlı Kürdistanı’nın Parçalanması
Kürdistan’ın kalıcı parçalanmasında ikinci adım I. Dünya Savaşı sonrasıdır. Osmanlı Kürdistanı’nın bir bölümünü Osmanlı’dan koparan savaşın galibi İngilizler ve Fransızlar; bu bölümü daha sonra Irak ve Suriye devletleri arasında da böldüler. Dolayısıyla 1920’li yıllarda Kürdistan 4 farklı devletin egemenliği altına girdi.

Kürt Halkı’nın uluslaşma süreci böylece dört ayrı egemenlik altında, maruz kaldığı, zor ve baskı yoluyla asimilasyon ve sömürgecilik politikalarıyla kesintiye uğratıldı. Kürtler üç ayrı alfabe ile okumak ve yazmak zorunda kaldılar. Üç ayrı dili konuşan egemen devletlerin kültürel reddini ve inkarını yaşadılar. Genel olarak Sorani ve Kırmançi lehçeleri ile bunların alt lehçelerinin, ulusal bir Pazar, edebiyat ve kültür potasında erimesi önlendi.

Kürtler her dört parçada da ulusal ve kültürel kimliklerinin red ve inkarına karşı çeşitli ayaklanmalar gerçekleştirdiler. Kürtler yaşadıkları ülkelerdeki coğrafi, sosyolojik ve siyasi faktörler nedeniyle, tabi tutuldukları rejimle farklı ilişkiler geliştirdiler.

Cumhuriyet’in Kodladığı Kürt Kollektifleri
Kürt sorunuT.C. devletinin ortaya çıkardığı bir sorun değildir. Osmanlı’dan devir alınmıştır. Ancak T.C. sorunu çözme potansiyeline sahip olmasına karşın, çözmek yerinered ve şiddet yollu asimilasyon siyaseti izlemiştir. Kendimerkezi iktidarını konsolide ederken, ‘Kürt yoktur’ demiştir ancak kendi iktidarına karşı Kürtler’in gösterdigi kolektif karşı çıkışı da yeniden kodlandırmak durumunda kalmıştır. Bu kodlar bazen Kürt başkaldırılarına ‘’irtica ‘’ olarak, bir başka zaman feodalizm olarak, bir başka zaman ‘emperyalizm ile işbirliği yapan genç Cumhuriyet’in düşmanları’ şeklinedekodlamıştır. Kuşkusuz ulusallığın saf bir ulusallık bağlamında kalması, bağlam dışı biçimleri (ataerkil, dinsel-toplumak ilişkileri vs.) tümden yadsımaz ve dışlamaz. Bu durum ulusal olmanın reddi anlmına da gelmez. Kürt hareketleri bubağlam dışı özelikleri çeşitli ağırlıklarda kendi içinde barındırmıştır. Barındırmaya devam da etmektedir. 1970’li yılarda kodlama ‘geri kalmış bölge, aşiret yapısı sürdüren bölge’ nitelemesine bürünmüştür. Anti demokratik Osmanlı modernleşmeci hareketinin devamı olan Cumhuriyet iktidarının resmi ideolojisi olan ve kitleselleşerek popülerleşen modernleşme ideolojisi açısından aşiret ilişkilerinin yok edilmesi akılcılıgın gereği ve zorunluluğudur. Bu durumda Kürtler’in geri ilişkilerini, modernliğin rasyonel araçları ile (zorunlu göç, zorunlu iskan, köy yakma, asimilasyon vb.) çözmeye çalışmak meşrudur. T.C. Kürt dememek adına bir dizi kodlama yaparken, dağda ölenlerin sünetsiz olduklarını ifade ederek modernizmin arkaik saydığı ‘’irtica’’yı da pardoksal biçimdekullanmaktan geri kalmadı. Ya da ‘bunlar Ermeni çocuğudur’ diyerek Hizbil-Kontra gibi örgütler yaratarak, Kürtlerin kolektif karşı çıkışlarını, isyanlarınıkanlı biçimde bastırırken, her türden kötülüğün de kaynağı olarak kodlamıştır. Sorunun ulusal boyutunu reddederken, ‘evet bir sorun var ama Kürt Sorunu değil’ saikiyle kodlayarak izah getirmiştir. Kürt hareketlerinde içsel olan kimi özeliklerlerleri esas alarak kodlamıştır. ‘Kürtsorunu yok, irtica sorunu var’, ‘Kürt sorunu yok, geri kalmışlık sorunu var’, ‘Kürt sorunu yok, feodalizm var’, ‘Kürt sorunu yok, emperyalist devletlerin ülkemiz özerindeki emellerine alet olan bir avuç hain var’, ‘Kürt sorunu yok, sünnetsiz Ermeni uşakları var’.

Takrir-i Sükûn Kanunu (Huzurun Sağlanması Yasası)
4 Mart 1925’te TBMM’de kabul edilen bir kanun. 1925 Şubat ortalarında Şeyh Said İsyanı patlak verince, Doğu Anadolu’da hemen sıkı yönetim ilân edildi. Fethi Bey (Okyar) düşürüldü ve yeni hükümeti 3 Mart’ta İsmet Paşa kurdu. Yeni hükümet ilk iş olarak Takrir-i Sükûn Kanunu’nu Meclis’ten geçirdi ve biri isyan bölgesinde, öteki Ankara’da 0lmak üzere yurdun geri kalan bölgelerinde çalışmak üzere iki İstiklal Mahkemesinin kurulmasını kararlaştırdı. Diğer taraftan ordu birlikleri harekete geçirildi. Yapılan plânlı askerî harekât ile isyancılar dağıtılıp, liderleri yakalandı. Suçlu oldukları hükümet tarafından iddia edilenler İstiklâl Mahkemeleri’nde yargılandılar. Suçlu görülenler çeşitli cezalara (idam) çarptırıldılar. Yapılan soruşturmada isyancıların bir kısmına Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası’na mensup oldukları anlaşıldı. Bunun üzerine memleketteki tek muhalefet partisi de 3 Haziran 1925’te hükûmet kararı ile kapatıldı.
3 maddeden oluşan Takrir-i Sükun Kanunu’nun 1. maddesi şöyleydi:

"İrtica ve isyana ve memleketin nizam-ı içtimaisi (toplumsal düzen) ve huzur ve sükûnu ve emniyet ve asayişini ihlale bais (bozmaya yönelik) bilumum teşkilât ve tahrikat ve teşvikat ve neşriyatı (örgütlenmeleri, kışkırtmaları, yüreklendirmeleri ve yayınları), hükümet reisi cumhurun tasdikiyle ve re’sen ve idareten man’e mezundur (kendi başına yasaklamaya yetkilidir). İş bu ef’al erbabını (bu eylemleri işleyenleri) hükümet İstiklâl Mahkemesi’ne tevdi edebilir.”Bu kanun ile bölge cumhuriyetin ilk yılarından başlayarak olağan üstü hal, sıkıyönetim benzeri idare biçimleri ve dizmece mahkemeler iletanışmış oldu. Cumhuriyet demokratikleşmek yerine totaliterleşme tecihi yapmış oluyor, Kürtleri baskı altına almak için tek partili sistemde karar kılımakta bir an teredüt etmiyordu. Kürtlerin asimle edilmesi siyaseti daha cumhuriyetin ilk yılarından başlayarak demokrasinin fedası pahasına yapılmıştır."

Devam edecek

Kürt Sorununun Tarihi ve Çözüm Yolları - 1

2011-01-18T15:31:00.002+02:00

Bu yazı dizisi, sevgili Mahmut Balpetek'in "Sol Tartışma" mail grubuna gönderdiği yazılarının bir araya toplanmasıyla oluşturuldu. Devam ettikçe burada da bölümler halinde yayınlanmaya devam edeceğim.

Tarihte Kürdistan Terimi ve İlk Yazılı Eser

İdari bir birim olarak: Büyük Selçuklu Sultanı Sancar Bey, merkezi bugünkü İran’da Hemedan kentine yakın Bahar kentini merkez alan ‘’Kürdistan Eyaleti’’ni kurdu. Xll. Yüzyılda, bir idari birimdi ve atanan ‘’Bey’’lerle yönetildi. Sınırları Kirmanşah,Kuzey Irak ve Diyarbekir’e varıyordu.
Coğrafik olarak: Arap ve İran kaynaklı eserlerde yöre için ‘’Kürdistan’’adı kullanıldı. Hamdullah Mustafa Kazvini’nin Nüzhet’ül Külüb eserinde bu eyaletteki kentlerden ‘’Kürdistan’’diye söz edilmektedir. Xll-XIII Yüzyıl Arap yazarlarının eserlerinde de bu yöre için ‘’Kürdistan’’ifadesi coğrafik olarak kullanılmıştır.

Ehmedé Xani (Ahmed-i Hani), yaşadığı dönemde, bulunduğu coğrafyanın edebiyat dili olan farsça ve Osmanlıcaya karşın ‘’MEM U ZİN’’eserini Kürtçe yazmıştır. Ozan bu kitabı 1695 yılında tamamlamıştır. El yazması kitap, yirmi adet olarak tedavüle sokulmuştur. Ehmedé Xani’yi, tarihteki diğer kürt yazardan farklı kılan da bu yönüdür. Kürtçe bu ve benzer sınırlı yayın okunabilen örnekler dışında günümüze kadar ‘’Dengbej’lerın (seda söyleyen) söylediği ‘’kelamlar’’ve annelerin çocuklara aktarımı ile gelmiştir. Yani Kürt dili varlığını büyük ölçüde ‘’dengbej’’lere borçludur. Bizim çoğrafyamız dışında dünyanın hiçbir yerinde ‘’dengbej’’lik kurumuna benzer bir kurum olduğunu sanmıyorum.

Osmanlı Devleti ve Kürtler

Osmanlı Devleti’nin Kürtlerle teması, Yavuz Selim dönemindedir. Yavuz, Kürt coğrafyasının askeri yoldan fethine girişmek yerine, İdrisi Bitlisi aracılığı ile Kürt beyleriyle anlaşma yolunu tercih etmiştir. Kürt beyleri, özel bir statü ile yarı bağımsız bir konum almıştır. Bölge tımar sistemi dışında bırakılmış; dolayısıyla vergi ve asker toplanmamıştır. “Müslüman evladı” devşirilmediği için, Kürt ailelerin çocuklarından da kimse devşirilmemiş; böylece Osmanlı klasik sisteminin etkisinin devam ettiği 18. yüzyıla kadar, Kürtler için Osmanlı bürokrasisi içinde yükselmenin bu kanalı kapalı kalmıştır. Asker toplanmadığı için, önemli ailelerin devşirme mekanizması dışından “paşa” çıkarması mekanizması da söz konusu olmamıştır. Kürtler için, devlet mekanizmaları içinde yükselmenin ve Osmanlı olmanın yegane yolu, başta Araplar olmak üzere, Osmanlı tebası bütün Müslüman halklar için geçerli olan ulema içinde yükselme yoludur. Bu yolun sıklıkla kullanıldığı ve parlak örneklerin ortaya çıktığı söylenemez.

Kürt coğrafyası, tarih boyunca farklı egemenlikleri yaşamıştır. Pers, Roma, Arap-İslam Emevi, Abbasi, Büyük ve Anadolu Selçuklu, Safaviler gibi devletler Kürt coğrafyasında egemen olmuşlardır. Ancak ilk büyük ve kalıcı bölünme, Osmanlı ile Safaviler arasında 17. yüzyıl ortasına doğru yapılan Kasr-ı Şirin Anlaşması (1639) gerçekleşen paylaşımdır. Böylece Osmanlı Kürdistan’ı ile, İran Kürdistan’ı, hemen hemen bugünkü sınırlarla bölünmüştür. Burada tek değişiklik, gene Kürtlerin baskı altında tutulmasını zorlaştırdığı için, Cumhuriyetin ilk yıllarında İran’la yapılan toprak değişimi yoluyla sınırın düzeltilmesidir. Küçük Ağrı dağı böylece Türkiye topraklarına katılmıştır.

Kürt Sorununun Çıkışı

Esas olarak, Kürt sorununun ortaya çıkışının temelleri, II. Mahmut’un (1808-1838), Osmanlı İmparatorluğu’nu, “merkezi bir monarşi”ye dönüştürme projesi ile ortaya çıkmaya başladı. Osmanlı Kürdistan’ının da, vergi ve askerlik mükellefiyetine tabi kılınmak istenmesi, Kürt egemenlerinin şiddetli itirazlarıyla karşılaştı.

II. Mahmut dönemi ağır siyasi krizlerle geçti. Tahta Kabakçı Mustafa isyanını bastıran Alemdar Mustafa Paşa tarafından tahta çıkarılan II Mahmut, Sırp İsyanı ve Osmanlı Rus Savaşı, Mora İsyanı/Yunanistan Bağımsızlık Savaşı, Vahabi Ayaklanması ve nihayet Kavalalı Mehmet Ali Paşa Ayaklanması ile geçen 30 senenin sonunda öldü. Felaketli hükümdarlığı döneminde, “merkezi monarşi” inşası yolunda, çok sayıda reform gerçekleştirdi. Bunların arasında, Kürtlerin hayatına getirmek istediği köklü değişiklikleri de saymak gerekir.

Arazi Kararnamesi ve Etkileri

Kürt’ler Yavuz Selim döneminden başlayarak, yarı bağımsız olarak ‘’Mir’’ler aracılığı ile yönetilme biçimlerini, Osmanlı “Mir’’ kurumunu, kanlı bir biçimde derdest ederek sonlandırmıştır. ‘’Mir’’lerin elindeki erki, kendine direkt bağlı olarak, ağalar, meleler ve şeyhler arasında paylaştırmıştır. Bu yeni dönemde, bağımlılık halini pekiştirmek ve kalıcılaştırmak için gerekli hukuki düzenlemeler yapmayı ihmal etmemiştir. Bu saik ile çıkarılmış en önemli kanunlardan 1858 tarihli Osmanlı arazi kararnamesi, Kürdistan’ın sosyal ve siyasal yapısında önemli değişimlere neden olmuştur. Aşiret yapısının çözülmesinin başlangıç işlevi gördüğünü söylemek de mümkündür. Kararname ile; toprağa yerleşim artar ve toprağı işlemede modernleşmenin kapısı aralanır. Zengin kent eşrafı, geniş topraklar edinir. Az topraklı köylü, toprağını koruyamadığından, az sayıda olan toprak işçilerine katılmak zorunda kalarak, emekçilerin sayısında artışa neden olur. Kürdistan’da yerleşik topluluklarla birlikte, göçebe ve yarı göçebe toplulukların da varlığını sürdürdüğü bu zaman periyodunda ; toprağa yerleşim, giderek artar. Bu süreç, Kürtlerin, sosyo- ekonomik yapısında değişimi, muştular. Feodal güçlerin egemen olduğu toplumda, kapalı ekonomi hakimdi. Malın, mala takası çok yaygındı. Bölgenin bazı illerinde, ticaret ve el tezgahları oldukça ileri düzeyde olmasına karşın, ticarette, hayvan ve hayvan ürünleri ağırlıktaydı. Kararname ne amaçla çıkarılmış olursa olsun; yeni üretim ilişkilerinin miladı olmuştur. İlkel göçebe Kürt aşiretlerini, toprağa yerleştirerek, burjuva ekonomik sisteme doğru evirilmesine katkı sağlamıştır. Haberleşme ve iletişimi geliştirerek, uluslaşma sürecine olumlu etkide bulunmuştur. Ulus bilincinin gelişmesi, Osmanlı politikalarına karşı ulusal talepler etrafında isyanlara yolaçmıştır.

Osmanlı Dönemi Kürt İsyanları

Babanzade Abdurrahman Paşa İsyanı (1806-1808, Süleymaniye) 
Babanzade Ahmet Paşa İsyanı (1812, Süleymaniye) 
Zaza Aşiretleri İsyanı (1818-1820, Dersim) 
Revaduz Yezidi İsyanı (1830-1833, Hakkari ve çevresi) 
Mir Muhammet İsyanı (1832-1833, Soran) 
Kör Mehmet Paşa İsyanı (1830-1833, Erbil, Musul, Şirvan) 
Garzan İsyanı (1839, Diyarbakır) 
Bedirhan Bey İsyanı (1843-1847, Hakkari ve çevresi) 
Yezdan İzzettin Şer İsyanı (1855, Bitlis) 
Bedirhan Osman Paşa İsyanı (1877-1878, Cizre ve Midyat) 
Şeyh Ubeydullah İsyanı (1880, Hakkari, Şemdinli) 
Emin Ali Bedirhan İsyanı (1889, Erzincan) 
Bedirhani Halil ve Ali Remo İsyanı (1912, Mardin) 
Molla Selim ve Şeyh Şehabettin İsyanı (1913-1914, Bitlis)
Koçgiri isyanı (6 Mart 1921, Alişan, Alişir, Nuri Dersimi)

Osmanlı Döneminde Kürt Yayınları  Kürdistan gazetesi 22 Nisan 1898’de yayına başladı. Gazete, 19. yüzyıl Kürt kurtuluş hareketlerinde önemli bir rolleri olan Bedirxanilerden Mikdat Mithat Bedirxan’ın sorumlu luğunda yayınlanmaya başladı. 1898.1902 yılları arasında yayınlanan 31 sayıdan 1 - 5 sayıları Kahire’de, 6 -19. sayıları Cenevre’de, 20 – 24 sayılar Londra’da, 25 – 29. Sayıları, Folkstan’da, 30 – 31. sayıları tekrar Cenevre’de yayınlandı. Kahire’de yayınlanan ilk 5 sayıdan sonra, M. Mithat Bedirxan’ın ölümü üzerine gazetenin sorumluluğunu kardeşi Abdurrahman Bedirxan üstlendi. Gazetenin isminin altında ‘’Kürtleri ikaz ve tahsil, sinayii teşvik için şimdilik onbeş günde bir neşir olunur Kürtçe gazetedir’’cümlesi yer alıyor. Gazete, Kürtçenin Kürmanci lehçesi ile yayınlanıyordu. Gazete yayını süresince çeşitli yollardan ülkeye sokuluyordu. Abdulhamit’e karşı sert muhalefet yapan gazetenin ülkede geniş kitleye ulaşması, rejimi endişelendiriyordu. Kürdistan gazetesinde, İttihat ve Terakki’nin önderlerinden Abdulah Cevdet ve İshak Sukuti gibi Kürt aydınlarının da yazıları yayınlanıyordu. Kürdistan gazetesi 1890’lı yıllarda para, şöhret ve rütbe vb. yollarla oluşturulan Hamidiye Alaylarının, Ermenilere ve Kürtlere karşı kullanılmalarını şiddetle eleştirerek sultan Abdulhamit rejimine karşı tüm ezilen halkların mücadele birliklerini savunuyordu. 

Kürdistan gazetesi ile başlayan Kürt gazeteceliği, Kürdistan gazetesinden sonra da değerli ürünler verdi. 1908’de kurucu ve yönetim kurulu üyeleri arasında Seyit Abdulkadir, İsmail Paşazade, Muşir Ahmet Paşa, Şükrü Mehmet Sekban, Babanzade Ahmet Naim beyin de bulunduğu bir grup Kürt aydını tarafından kurulan Kürt Teavün ve Terakki Cemiyetinin (Kürt Yardımlaşma ve ilerleme cemiyeti), Kürt Teavün ve Terakki“ adında bir yayın organı da bulunuyordu. Gazete, İstanbul’da Kürtçe – Türkçe olarak yayınlanıyordu.

1912 yılında Kürt öğrencileri tarafından İstanbul’da kurulan Kürt ‘’HEVİ“ talebe cemiyeti tarafından, 1913 yılında ‘’Roji Kürd’’adında bir dergi yayınlandı. Bu dergi Kürtçe – Türkçe yayın yapıyordu.

1918 Kürdistan Teali Cemiyeti” (Kürdistan yükseliş cemiyeti) inisiyatifinde “JİN” ve “Kürdistan” adında 2 dergi yayınlandı. Bütün bu yayınların ortak özelliği, diyasporada çıkıyor olmasıdır. Bu durum, çıkan yayınların, Kürt coğrafyasına taşınmasını olumsuz etkilemiş ve okunmasını sınırlı kılmıştır.

Devam edecek

Bu işte Bir Tuhaflık Var...

2010-09-19T18:56:00.003+03:00

Altı yaşındasınız, babanız bizi okula göndermiyor. "Çağdaş" birileri geliyor, babanızı "ikna" ediyor, sizi okullu yapıyor. Alkışlıyoruz, çünkü altında başka nedenler bulunsa da, özellikle kızların okuyabilmesi çok güzel...

Yaşınız oluyor, 17 veya 18, yine okula gitmek istiyorsunuz. Artık babanız da karşı çıkmıyor hatta sizi destekliyor. Ama o da ne? Yine aynı "Çağdaş" kişiler, bu kez sizi okula almıyor... siz altı yaşındayken sizin okumanız için verdikleri mücadelenin bu kez tam tersini yapıyorlar. Sizin okumanız için önünüzdeki engelleri kaldırmaları gerekirken, onlar bu kez yeni bir engel koyuyorlar. Bir bez parçası. Onlar olmaz dedikçe, siz daha büyük anlamlar yüklediniz ona; siz ona sarıldıkça, onlar çıkarmak için bu kez sizi "ikna" etmeye çalıştılar...

Bu işte bir tuhaflık var ya, hayırdır inşallah...

Bu Kimin Mal Varlığı?

2010-09-06T09:27:00.005+02:00

582 dönüm çeşitli meyve bahçeleri
Çeşitli yerlerde 650 bin fidan.
400 dönüm Amerikan Asma Fidanlığı. Burada 560 bin kök bağ çubuğu
220 dönüm bağ. Burada 88 bin adet bağ çubuğu vardır.
370 dönüm çeşitli sebze yetiştirmeye elverişli bahçe.
220 dönüm 6 bin 600 ağaçlı zeytinlik
27 dönüm 1.654(bin altı yüz elli dört) ağaçlı portakallık.
5 dönüm kuşkonmazlık
100 dönüm park ve bahçe
2 bin 650 dönüm çayır ve yoncalık
1.450 (bin dört yüz elli) dönüm yeni tesis edilmiş orman.
148 bin dönüm ziraata elverişli arazi ve meralar.
45 adet büyük ve küçük idare binası ve ikametgâh, bütün mefruşat ve demirbaşları ile beraber.
7 adet 15 bin baş koyunluk ağıl
6 adet Aydos ve Toros yaylalarında tesis edilen mandıralar.
8 adet at ve sığırlara mahsus ahır.
7 adet umumi ambar
4 adet hangar ve sundurma
4 adet lokanta, gazino, ve eğlence yerleri, lunapark.
2 adet çeşitli imalat yapan fırın.
2 adet, çiçek ve süsleme nebatı yetiştirmeğe mahsus yer. (Toplam Bina 51 adet)
BİRA FABRİKASI : (Yılda 7 bin hektolitre üretme kapasitesine sahip.)
MALT FABRİKASI
BUZ FABRİKASI; (Günde dört bin ton buz üretme kapasitesine sahip)
SODA ve GAZOZ FABRİKASI : (Günde 3 bin şişe soda ve gazoz üretebilecek kapasitede.)
DERİ FABRİKASI
ZİRAAT ALETLERİ ve DEMİR FABRİKASI :
SÜT FABRİKALARI: Biri Ankara diğeri ise Yalova'da olan bu iki fabrika günde 30 bin litre süt ve bir ton tereyağı üretme kapasitesinde.
İKİ YOĞURT İMALATHANESİ;
ŞARAP İMALATHANESİ: Yılda 80 bin litre şarap üretme kapasitesine sahip.
31) DEĞİRMEN
İstanbul'daki bir çelik fabrikasının yüzde kırk hissesi.
Biri Ankara'da, diğeri Yalova'da kurulu iki tavuk çiftliği
Yalova'da ki Çiftliklerde İKİ HUSUSİ İSKELE ve LİMAN TESİSATI
ÜÇÜ ANKARA'DA ve İKİSİ İstanbul'da ‚'BEŞ SATIŞ MAĞAZASI' nın bütün tesisat ve demirbaşları.
ORMAN ÇİFTLİĞİNDE: Hususi sulama tesisatı, kanalizasyon,Telefon tesisatı,elektrik tesisatı, küçük beton köprüler, hususi yollar, içme su tevziatı şebekesi.
YALOVA ÇİFTLİĞİNDE: Hususi Su tesisatı, telefon tesisatı, elektrik tesisatı, küçük beton köprüler ve yollar.
SİLİFKE TEKİR ÇİFLİĞİNDE; hususi sulama tesisatı, beton köprüler.
Orman Çiftliğinde kurulu ÇİFTLİK MÜZESİ ve ufak mikyasta HAYVANAT BAHÇESİ tesisatı. Bunların işletme levazımı ve bütün demirbaşları.
13 BİN BAŞ KOYUN.Kıvırcık, Merinos,Karagül,Karaman ırklarıyla bunların melezleri.
443 BAŞ SIĞIR,Simental, Hollanda, Kırım, Jersey, Görensey, Hale p yerli ırklarıyla bunların melezleri, yeni üretilen Orman ve Tekir cinsleri.
69 BAŞ İngiliz, Arap, Macar, yerli ve bunların melezleri KOŞUM ve BİNEK ATLARI
2 bin 450 BAŞ Tavuk, Legorn, Rodayland ve yerli ırklar.

UMUMİ 'CANSIZ' DEMİRBAŞLAR
16 adet TRAKTÖR, 13 adet HARMAN ve BİÇER DÖVER MAKİNESİ ve bilcümle ziraat işlerini görmekte bulunan Ziraat işlerini görmekte bulunan ziraat alet ve edavatının Tamamı.
35 Tonluk bir adet DENİZ MOTORU. Yalova çiftliğinde.
5 adet, Çiftliklerin nakliye işlerinde çalıştırılan KAMYON ve KAMYONET.
2 adet Çiftliklerin umumi servislerinde çalıştırılan BİNEK OTOMOBİLİ.
19 adet, Çiftliklerin umumi servislerinde çalıştırılan, binek ve YÜK ARABASI.

Yukarıdaki listenin Atatürk'ün malvarlığı olduğu söyleniyor (Kaynakça olarak da İsmail Cem / Türkiye'nin Geri Kalmışlığının Tarihi kitabı gösteriliyor) Kitabı okumadığım için internet üzerindeki alıntılara şüpheyle yaklaşırım, ama ciddiyetine inandığım bir sitede bunu görünce cidden doğruluğunu merak etmeye başladım...

Imagine theres no heaven

2010-08-21T15:27:00.002+02:00

Video

Imagine theres no heaven,
Its easy if you try,
No hell below us,
Above us only sky,
Imagine all the people
Living for today...

Imagine theres no countries,
It isnt hard to do,
Nothing to kill or die for,
No religion too,
Imagine all the people
Living life in peace...

You may say im a dreamer,
But im not the only one,
I hope some day youll join us,
And the world will live as one.

Imagine no possesions,
I wonder if you can,
No need for greed or hunger,
A brotherhood of man,
Imagine all the people
Sharing all the world...

You may say im a dreamer,
But im not the only one,
I hope some day youll join us,
And the world will live as one

Türkçe Çevirisi

Hayal et cennetin olmadığını
Denersen kolaydır
Cehennem yok altımızda
Üstümüzde ise
Sadece gökyüzü
Tüm insanların
Bugün için yaşadığını
Hayal et

Hayal et ülkelerin olmadığını
O kadar zor değil bu
Uğruna öldürecek ya da
Ölecek bir şey yok
Ve din de yok tabii
Tüm insanların
Barış içinde yaşadığını
Hayal et

Hayalci diyebilirsin bana
Oysa yalnız değilim ben
Umarım bir gün sen de
Katılırsın bize
Ve bir bütün olur dünya

Hayal et malın mülkün
Olmadığını
Merak ediyorum
Yapabilir misin
Ne açlık var ne aç gözlülük
İnsanların hepsi kardeş
Tüm insanların
Tüm dünyayı paylaştığını
Hayal et.

Hayalci diyebilirsin bana
Oysa yalnız değilim ben
Umarım bir gün sen de
Katılırsın bize
Ve bir bütün olur dünya

Kerempe'den Yason'dan

2010-08-13T11:39:00.005+02:00

(Yetkin Hoca'nın el yazısı ile yazılmış şiiri daha büyük görmek için görselin üzerine tıklayın)

Yeşili ile arama
Çektiniz karaları
Kına yakın oynayın
Harami babaları

Fark etmeniz mi ula
Ormani ağaçlari
Çabuk olun bitmeden
Devletin paralari

Doldum uşaklar doldum
Göresledum kumları
Bekleyin elbet birgün
Paylaşuruk kozlari

Düktünüz pislukleri
Hep geri verdum size
Akli olan anlardi
Tükurdum yüzünuze

Yıktım geçirmedim mi
Giresun limanini
Tarumar etmedim mi
Faroz sahillarini

Susmak onaylamaktır
Onlaradır sözlerim
Heram olsun hepsine
Verduğum nimetlerim

Son martı gittiğinde
Eseceğum Yorozdan
Son hamsi öldüğünde
Alacağım başımı
Koyveri gideceğum
Kerempeden Yasondan

Yetkin Hoca

*Kerempe: Kastamonu ilçesinde bir burun.
Yason: Ordu, Perşembe’de bir burun.
Göreslemek: Özlemek
Faroz: Trabzon sahilde bir liman semti
Yoroz: Çarşıbaşı’nda bir burun

Evet mi de Hayır mı, Referandum Durumu?

2010-08-10T10:16:00.001+03:00

Tansu Çiller bir zamanlar Türkiye için "Dünyanın son Sosyalist devleti" demişti. Oysa anlıyoruz ki, Türkiye dünyanın iktidarıyla, resmi muhalefetiyle faşit olan tek ülkesi (var mı başka örneği). AKP faşizmi dayatıyor, CHP aslına rücu edip 40ların faşist ideolojine geri dönüyor, MHP zaten tescilli faşist, sosyal demokrat olmaya çalışanların gücü yetmiyor, sosyalistlerin-komünistlerin esamisi okunmuyor, kendine "komünist" ya da "solcu" diyenlerin bir kısmı "Yaşasın Şanlı Türk Ordusu" diyor...

Neler oluyor yahu, ortamın neredeyse "SOL SOL SOL" diye bağırdığı bir durumda, faşizmin alternatifi faşizm oluyor, ve biz EVET mi, HAYIR mı oyununun ortasında kalıyoruz. EVETçiler AKP faşizminden yana, HAYIRcılar CHP ve askeri faşizmden yana... BOYKOT ise can simidi olamıyor...

Hiç kimse bana "EVET dersen, AKPnin faşizmine destek oluyorsun" demesin. HAYIR dersem CHP faşizmine olacağım desteğin ve bunun sonuçlarının neler getireceğini biliyorum.

Yapılacak şeyin AKP'yi kendi silahıyla vuracak bir iktidar alternatifi yaratmak olduğunu düşünüyorum. Tıpkı Askeri vesayeti, AKP'nin kendi silahıyla vurması gibi. AKP bugün yaptığı tüm uygulamaları Askeri faşizmin, sittinsene ya kendisinin iktidarda kalacağını ya da adamlarının bu görevi sürdüreceğini sanmasından kaynaklı, kurumların yapısını antidemokratikleştirmesi sonucunda oluşan faşist uygulamalara dayandırmaktadır. Yani AKP "faşizmi" yeni bir şey değil.

Bugün AKP aynı şeyi yapıyor. Sittinsene iktidarda kalacağını sanıyor. Uygulamalarını buna göre hazırlıyor (iktidarda kalamadığı durumda da, kritik yerlerde hala kendi adamlarını bulundurmaya çalışıyor, şu an yargı içiresindeki durumun askeri iktidarın devamı olması gibi).

Bu nedenle talebimiz daha fazla demokrasi olmalı... Bu konuda bir toplumsal baskı yaratılmalı. Bunu da "Hayır" diyerek sağlayamayacağımızı düşünüyorum.

TBMM'de 550 "PKK"li

2010-04-02T17:20:00.006+02:00

Başlık "550 'Komünist", "550 Faşist", "550 Şeriatçı", "550 Ulusalcı" vs. şeklinde de yazılabilirdi... Ne "korkunç" değil mi? Kaç TC vatandaşı böyle bir durumu kabul edebilir, ya da bunun gerçekleşebileceğini düşünebilir. Ama uzak olmayan bir teoriyle bunun gerçekleşmesi kaçınılmazdır.

Şöyle bir seçim sonucu hayal edelim (hayal ederken, çok da uçmadan, gerçeklerden uzaklaşmadan):

BDP: %10,05 (Tüm Kürtler seçime ortak girdi [Barzaniciler, Talabaniciler, Menzilciler, KAWA, KSİP, PKK, PAJEK, eski-yeni ne varsa, ve Türkiyeli Komünistlerin birliği]. Kürt açılımı konusunda ilerleme sağlayamayan AKP'ye inat, bir önceki seçimde AKP'ye oy veren Kürtlerin büyük kesimi de, BDP'ye yöneldi.)
AKP: %9,99 (Kürtlerden oy kaybetti, askerle çatışması, kürt, ermeni vs. açılımı sonucu [ya da sonuçsuzluğu] içerisindeki milliyetçileri kaçırdı, Saadet bir kısmını topladı, Kürşat Tüzmen ayrıldı, BBP'ye gitti, oyların bir kısmını da götürdü, eski ANAP ve DYP kökenlilerin bir kısmı da yeni partileri DP'ya kaydı.)
CHP: %9,98 (En sonunda AKP'yi yakaladı ama ne fayda. Baykal'a rağmen CHP'ye oy verenlerin bir kısmı CHP'den oyunu çekti, EDP ciddi bir Alevi oyunu çaldı, Sarıgül Feto'dan aldığı destekle CHP'nin altını oydu, "Bu kadar da darbeci olunmaz kardeşim" diyen bir miktar demokrat, laiklik için CHP'ye verdiği oyu çekti.)
MHP:%9,96 (O da AKP'yi yakaladı ama ne fayda, Kürşat Tüzmen'in BBP genel başkanı olmasıyla, ciddi bir oy kaybı yaşadı, Kürt ve Ermeni açılımlarında yeterince tepki gösterip, milliyetçileri sokağa dökemediği için, inandırıcılığını kaybetti, içindeki gerçek faşiştlerin oyunun bir miktarı Nasyonal Sosyalist CHP'ye, büyük bir miktarı en gerçek faşist parti olan HEPAR'a gitti.)
SP: % 9 (AKP'ye giden Milli Görüşçü kemik oylar, AKP'nin batıcı davranışları nedeniyle yuvaya geri döndü.)
DP: % 9 (ANAP ve DYP ve Demirel'in desteğiyle burjuvazi ve feodallerin bir kısmı [köy ağaları ve anadolu küçücük esnafı başta olmak üzere] asıllarına geri döndüler ama eski bir DSİ mühendisi olan Demirel'e inat baraj'a takıldılar.)
HEPAR: %8,2 (Türkiye'nin gerçek faşistlerinin gerçek partisi, sonlandırılamayan Kürt ve Ermeni açılımının rüzgarını da arkasına alarak, İzmir ve Trakya [diğer faşist partimiz Genç Parti'nin başkanı Cem Uzan'ın kulakları çınlasın] başta olmak üzere ciddi bir oy topladı.)
TDH: %8 (Feto'nun ciddi desteğine rağmen iktidar olamayan TDH de hayal kırıklığına uğrayanlardan, CHP'den oy çalması beklenirken "yanlışlıkla" AKP'den de oy çalmasına rağmen yeterli olmadı.)
DSP ve Rahşanın diğer partisinin toplamı: %4 (Kemik bir Ecevit sevgisiyle, biraz Karadeniz, biraz da Trakya'dan aldığı oylar, kafa karışıklığı yaşayan seçmenlerini ve yöneticileri tatmin etmedi, ama yine de aldığı oy oranı şaşırttı.)
BBP: %5 (Kürşat Tüzmen'in parti başkanı olmasıyla biraz şahlanan parti, Sivas partisi olmaktan ileri gitmeyi başardı.)
TP: %5 (Her yeni parti kuranın ertesi akşam iktidar olacağını sanması hastalığına kapılan Abdüllatif Şener de hüsrana uğrayanlardan, ancak AKP'den koparttığı oylar şimdilik kendisine yetmiş görünüyor.)
İP: %0,1 (Ulusalcı solcuların [nasyonal sosyalist] partilerinden İP [TİP adını alıp, 1965 rüzgarını arkasına alacağını sanmasına rağmen] alabileceği maksimum oyu aldı.
T"K"P: %0,1 (Asıl rakibi İP'den oy kapma sevdasıyla yanınca, o da hayal kırıklığına uğradı.)
Yeni Parti: %0,1 (Silivri'den ancak bu kadar oy alabildi. Bu kadar çok ulusalcı parti varken, onun hasta dilimi niye bu kadar oz oldu, Tuncay Özkan'a sormak lazım.)
ÖDP: %0,1 (80 öncesi "övündükleri 300 bin üyemiz var" sözüne rağmen kemikleşmiş oy potansiyeliyle "Yol"da kaldı.)
EDP:%6 (Kafası karışan alevilerin ve CHP'den bıkan "solcu"ların desteğiyle ciddi bir oy aldı.)
Diğerleri (Diğer partiler ve bağımsızlar) %4,52

Sonuç

550 milletvekilinin tümünü BDP kazandı. Yani TBMM'de 550 "PKK"li. Meclis tek parti iktidarına ev sahipliği yapıyor.

Yukarıdaki senaryo masal mı? Denemez. Bu ülkede günden güne değişen kişisel siyasal tercihler sonucu, çok ekstrem olsa da, olmayacak bir sonuç değil. 20 yıl önce hangi Kemalist, bir "dinci" partinin %50ye yakın oy alarak, tek başına iktidara geleceğini "hayal" bile edebilirdi? Burada barajı geçen partinin BDP olması, sadece kafayı Kürt ve İslamcı tehlikelerine yormaktan başka bir şey yapmayanlara da, barajın ne kadar anlamsız ve "tehlikeli" olduğunu göstermek içindi.

Kısacası, bugün istikrar için, bölücülerin meclise girmesini önlemek için, ya da buna benzer, korkuya dayalı pragmatizmle yaşayanların sarıldığı BARAJ, yarın birgün, "nasıl oldu da bu hale geldik" demenize yol açacaktır. Tıpkı diğer, rejimi korumak adına olağanüstü yetkilerle donatılan diğer kurumlar gibi.

Bugün YÖK'e, Cumhurbaşkanlığına, RTÜK'e vb devlet kurumlarına AKP'nin yandaşlarını doldurduğunu ve bu kurumların AKP bürosu gibi çalıştıklarını söyleyenlerin, bu yasalar yapılırken, ebediyyen iktidar koltuğunda kendilerinin oturacaklarını sandıkları günler çok eskide kalmadı. Toplumu kafes içine almak için kurdukları kurumların tümü, tam da istemedikleri kişilerin ellerine geçince ne yapacaklarını şaşırdılar. Niye şaşırıyorsunuz ki! İktidar sizdeyken, siz de AKP gibi davrandınız.

Bu nedenle, seçim barajı tamamen kaldırılmalı, yeni bir Anayasa yapılmalı (bana göre en fazla 50 maddeden oluşmalı ve yasakları değil, özgürlükleri koruma altına almalı), halkın yönetimi ile ilgili hiçbir kuruma atama yapılmamalı (en başta valilik, kaymakamlık vs kaldırılmalı, en yetkili kişiler halkın seçtiği belediye başkanları olmalı), halkı ilgilendiren her konuya ilişkin, halkın temsilinin sağlanması önündeki yasaklar kaldırılmalı.

AKP'nin anayasa değişikliği önerisi, olumlu olmakla birlikte yetersiz ve 15. maddenin bu öneri içerisine katılmasıyla yanlış olan bir öneridir (15. madde ayrıca kaldırılmalı, kaldırılırken, cuntanın ve işbirlikçilerin yargılanması için gerekli koşulların yaratılmasıyla ilgili yasalar da bununla birlikte çıkarılmalı).

Bu öneri pansumandır, nihai tedavi yeni bir anayasadır (nihai tedaviye gidene kadar, kangren olup ölmemek için pansuman yaptırmak iyidir).

TİP'in 1965 Seçim Şarkısı - Tülay German

2010-03-11T12:16:00.002+02:00

Behice Boran 100 Yaşında

2010-03-06T14:14:00.005+02:00

“Toplumsal Bellek” bizlere nereye gideceğimizi söylemez. Ancak nereden geldiğimizi söyler ve bugün yaşadığımız problemlerin kaynaklarını gösterir.

Bugün ülkemiz derin toplumsal, ekonomik ve siyasal sorunlar içinde, şiddetli saflaşmalar yaşamakta. Bu sorunlar dün de vardılar. Çözüm yollarını tartışıyoruz. Ancak acaba dün ne tartıştık? Bu sorunlara işaret edenler oldu mu? Hangi çözümler önerildi, bunlar nasıl karşılandı? Acaba çatışma alanlarına, daha nüve halinde iken, daha yıllarımızı, hayatlarımızı karartmadan bir ışık tutuldu mu? Bu hayırlı gidiş değildir diyenler oldu mu?

Bugün de

Her türlü görüşün kendini ifade edebildiği, hukukun egemen olduğu demokratik bir ülke,
Eşit yurttaşlık haklarına dayalı, kimlik ve cinsiyet ayrımlarının yer vermeyen özgürlükçü bir ortam,
Sosyal adalet ve toplumsal dayanışmayı esas alan eşitlikçi bir toplum

arayışlarımız devam ediyor.

Biliyoruz ve hatırlatmak istiyoruz ki dün de bu amaçla mücadele edenler vardı, bizden sonra da olacak.

Bütün emeği geçenleri bir kez daha saygıyla anarken, bu zincirin önemli halkalarında olan Behice Boran’ı doğumunun 100. yılında anıyoruz. Bu hem bir vefa borcudur, hem de bugün için hatırlatmaları amaçlamaktadır.

Behice Boran, bir bilim insanıdır.
Türkiye’de sosyolojinin kurucularındadır. 1938’de başlayan yazı yaşamı hiç kesintiye uğramadı. Türkiye’nin toplumsal yapısını ve ilişkilerini ortaya koymak için saha çalışmaları yaptı, teorileştirdi. Yazılar, kitaplar yazdı, bilimciler yetiştirdi. Karşılığı üniversiteden kovulmak, yazamaz ve araştırma yapamaz hale getirilmek oldu.

Behice Boran, Marksist bir kuramcı ve sosyalist siyaset insanıdır.
“Dünyayı yalnızca açıklamayı değil değiştirmeyi amaçlayan” bilimciler kuşağındandır. Maliyetlerini bilerek ve umursamadan, örgütlü yaşama katıldı. Kendi tercihi olmamasına rağmen en üst görevlere kadar yükseltildi. Parti lideri ve parlamenter oldu. Demokrat, özgürlükçü ve eşitlikçi bir Türkiye istedi. Karşılığı yıllarca hapis, siyasi sürgünlük oldu.

Behice Boran, demokrasi savunucusudur.
Sosyalizm ve demokrasinin yakın ilişkisine her zaman işaret etti. Her zaman tepeden inmeci, “kestirme yol”lara karşı çıktı. Halkın katılmadığı iktidar arayışlarına karşı durdu. Halk örgütlenmeden ve siyasal yaşama müdahale etmeden demokrasinin gelişemeyeceğini savundu, her demokratik kazanıma titizlikle sahip çıktı.

Behice Boran, barış savunucusudur.
İkinci dünya savaşından sonra ülkemizin karanlık soğuk savaş safına, NATO gibi savaş araçlarına katılmasına karşı çıktı. Kişilikli, bağımsız bir dış politikayı savundu. Gördüğü karşılık 15 ay hapis ve sürgün oldu.

Behice Boran, kadındır.
“Eğer siyasetçi olmasaydım, kadın sorunları üzerine çalışmak isterdim” diyen Boran, 1940’larda “İş Bölümü ve Kadının Sosyal Mevkii” gibi yazılarından başlayarak soruna dikkat çekti. Erkekler dünyasında, erkeklere benzemeden bir kadın olarak kendine önemli bir yer açtı.

Behice Boran bir eş ve annedir.
En yoğun siyasi çalışma döneminde ilgisi ve şefkati ailesinin üzerinde oldu. Son yıllarında ağır sağlık sorunları yaşayan eşi ile yakından ilgilendi. Çocuğunu, olağan yaşamı olan yargılama ve hapislik dönemlerinde doğurdu ve hep zorluklar içinde sorumluluğunu taşıdı.

Behice Boran, bir arkadaş ve dosttur.
Seçkin bir öğretim üyesi ve siyasetçi olduğu dönemlerde bile çevresiyle bizlerle hep dostça ilişkileri oldu. Yaşama ilişkin bildiğini paylaştı, önerilerde ve uyarılarda bulundu. Davranışlarımızda, kıyafetimizde, yaşam felsefemizde izler bıraktı...

Behice Boran’ı, doğumunun 100. Yılında bir dizi etkinlik ile anacağız. Yayınlar, toplantılar yapacağız. Anısının toplumsal hafızamızı canlandıracağına, nereden geliyoruz sorusunun yanıtına önemli katkılar sağlayacağına inanıyoruz. O, bizim demokrat, özgürlükçü ve eşitlikçi arayışlarımızda hatırlatmalarda bulunacak, yeni bakış açılarımızın ortaya çıkmasına yardımcı olacak, moralimizi, gücümüzü inancımızı pekiştirecektir.

KANDIRILMIŞ TARAF OKURU OLMAK İSTEMİYORUM...

2010-03-05T14:34:00.006+02:00

Facebook'ta bir dostumun "Yavuz abi o taraf okuru sen misin" seslenişiyle haberim oldu durumdan. Bir iletişim grubunda (KUYEREL) tartışılan bir konuya (Taraf'ın internet sitesinde Mehmet Ali Şadoğlu adlı kişinin blog'unun reklamı dolayısıyla, Ahmet Nesin'in bu durumu eleştiren yazısı) benim de yazdığım yorumun bir parçası, odatv.com adlı (imtiyaz sahibi Soner Yalçın) bir sitede "TARAF OKUYUCUSUNU KANDIRIYOR" başlığı altında kullanıldığını gördüm.

Bu görüşlerim, kamuya açık bir alanda belirtilmedi, üyelikle girilebilen kapalı bir iletişim grubunda belirtildi. Oysa odatv.com haberde, sanki kamuya açık bir beyanatmış gibi "Taraf okuru Yavuz Kaynar gazeteye şöyle seslendi" diyerek, yorumumun bir parçasını kullanarak, kandırılmış okuyucu olarak beni lanse etti.

Kendimi hiçbir zaman kandırılmış hissetmedim. Öncelikle bu böyle biline. Çünkü, sonuçta "Taraf'ın tasarrufudur" derim, günlük 50 kuruştan kendimi kurtarırım.

Ancak durum bununla kalmadı. odatv.com'un bu haberini bir çok site (haber sitesi, blog vs) olduğu gibi kullandı (copy-paste) ve bir anda sanal alemde "Taraf tarafından kandırılan okuyucu" durumuna düştüm.

odatv.com sitesinin tüm yöneticilerine (Soner Yalçın dahil) mailler gönderdim. Nezaket icabı bile bir geri dönüş olmadı. Olmadığı gibi, sitenin haberlerine yaptığım yorumların bazıları (en az 5 adet), hiç bir hakaret unsuru içermemesine rağmen yayınlanmadı. Yani açık bir SANSÜRle karşı karşıya kaldım.

Haberi olduğu gibi "araklayan" bazı sitelerde, haberin adımın ve yorumumun geçtiği bölümü kaldırtmayı başardım. Ama onlarca site... Hangi biriyle tektek uğraşayım, aylak adam değilim ki klavye ardında saldırayım ona buna.

Kısacası, odatv.com, ahlaksızca iznim olmadan, kamuya açık olmayan bir alanda dile getirdiğim görüşlerimin bir kısmını, kendi haklılıklarını kanıtlamak amacıyla pervasızca kullanmıştır. Copy-Paste geleneğimiz sayesinde de internet aleminde kandırılmış okuyucu oldum. Oysa kimin kimi kandırdığı bu terbiyesizce davranıştan sonra ortaya yeterince çıkmıştır.

odatv.com ve diğer sitelere karşı tüm yasal haklarımın kullanımı süreci başlamıştır. Kaderde, kısmetse "ulusalcı" parası yemek de varmış. :)

KAN VAR BÜTÜN KELİMELERİN ALTINDA

2010-03-03T20:01:00.003+02:00

Posta arabalarından söz et bana

Kan var bütün kelimelerin altında
Ezop'un şu lanetli dilinden söz et
Kan var bütün kelimelerin altında
Umulmadık birgün olabilir bugün
Aslan kardeşçe uzanabilir kayalıklara
Bir çay şöyle yağmurların kokusunda
Kan var bütün kelimelerin altında
İşte durup dururken surda
Bir yelpaze gibi açıldı sesin
Güzün en gürültülü kanadında
Göğün en ince dalında
Kan var bütün kelimelerin altında
Umulmadık bir gün olabilir bugün
Bir çeşme gibi akabilir cumartesi
Çığlığındaki sessiz harfler
Dün gecenin ağırlığıdır damarlarında
Ne güzel konuşur sokak satıcıları
Fötr şapkalarıyla ne kalabalıktırlar
Ve çiçekçi kızların göğüsleri
Daha suçsuzdur kırlangıç yumurtasından
Kan var bütün kelimelerin altında
Yaprağını dökecek ağaç yok burda
Ama ışık sökebilir olanca renklerini
Sürekli işbaşındadır belleğin
Tanık şairler arasında
Oyuncu arkadaşlar arasında

Yolculuk bir kafiye arayabilir
Atının kuyruğundaki düğümde

Ölüm bir kafiye arayabilir
Ak gömleğinde

Yol bir kafiye arar ve bulur
Dönemeçlerin benzerliğinde

Kan var bütün kelimelerin altında
Bir gül al eline sözgelimi
Kan var bütün kelimelerin altında
Beş dakka tut bir aynanın önünde
Kan var bütün kelimelerin altında
Sonra kes o aynadan bir tutam
Beyaz bir tülbent içinde
Koy iç cebine
Bütün bir ömür kokar o ayna
Kan var bütün kelimelerin altında
İşte o kandır senin gülüşün
Sızmıştır hayatın derinlerine
Siyahtır orda kırmızıdır
Daldan dala atlar
Sever çocuklara anlatılan masalları
Ama iş savunmaya gelince
Yalnız alevi savurur
Ve güneşin solmaz çekirdeğini
Yalnız doruklarda

Umulmadık bir gün olabilir bugün
Kan var bütün kelimelerin altında

Cemal Süreya

Neoliberalizm Balonu Deneyi

2009-11-21T15:02:00.003+02:00

Bu kalp seni unutur mu?

2009-11-12T12:07:00.000+02:00

Devrimci 78liler Federasyonu'nun TSK'nın açıklamasına dair basın duyurusu. Aynen buraya alıyorum.

BASINA VE KAMUOYUNA

Genelkurmay Genel Sekreteri Tümgeneral Ferit Güler’in ”TSK'ne uzun yıllar hizmet eden personele karşı tek taraflı akıldışı iddialar gündeme gelmektedir. Bu kapsamda bir dizi ile ilgili olarak medyada yer aldığı şekilde RTÜK tarafından bazı kararlar alındığı bilinmektedir. Yayın kuruluşlarının insanların kişilik haklarına özen göstermesi, o kişi ve ailelerini de düşünerek duyarlı bir yayıncılık yapması herkes gibi bizim de beklentimizdir” şeklinde haftalık bilgilendirme toplantısında bir açıklaması olmuştur.

Sayın General; kola içer misiniz kola… Hani uzun ince şişeleri var… Hatta biraz boğumlu… 30 yıl önce belki biz de içerdik… Ama otuz yıldır içmiyoruz… Niye biliyor musunuz? ”...uzun yıllar hizmet eden personelleriniz...” üzerine oturttuğu için. ”...herkes gibi bizim de beklentimiz...” vardı, bu insanlık suçlarını işleyenler yargılanır, diye ama olmadı… Ve siz hala onları koruyorsunuz. İşkence yapmak kadar işkencecileri korumak da suçtur. Siz bu suçu işlemeye devam ediyorsunuz.

Sayın General; Mamak’tan, Metris’ten, Diyarbakır’dan yükselen işkence çığlıkları hiç kulağınıza ulaşmatı mı? Duyma probleminiz mi var? Bu ülkenin geleceği ipotek altına alındı, zenginlikleri peşkeş çekildi, bilim adamları, aydınları, öğrencileri cezaevlerinde işkencehanelerde yok edildi… Bunları yapan Kenan Evren ve arkadaşları için herhangi bir soruşturma açtınız mı? Dünyanın en zengin on generali arasında bulunan Tahsin Şahinkaya için, bu kadar zenginliği nasıl yaptı, diye sordunuz mu?… Darbecileri korumayın. Darbe yapmak kadar darbecileri korumak da suçtur. Siz bu suçu işlemeye devam ediyorsunuz.

Sayın General: Albay Raci Tetik de sizin personeliniz. Mamak’ta cezaevi müdürlüğü yaptı. Onun döneminde tabutluklardan, hücrelerden yükselen çığlıklar sevinç çığlıkları mıydı?. İlhan Erdost’un, Mustafa Yalçın’ın nasıl öldürüldüğünü biliyor musunuz? Albay Raci Tetik ve Yüzbaşı Tuna Akut hakkında herhangi bir soruşturmanız kovuşturmanız var mı? Metris cezaevindeki işkencelerden sorumlu Binbaşı Adnan Özbey, Binbaşı Fehmi Koçhisarlıoğlu, Binbaşı Muzaffer Akbayır, Yzb. Ömer Kavlak, Üstgm. Yalçın Demirel hakkında bir soruşturmanız oldu mu? Ya da Diyarbakır cezaevindeki işkence ve ölümleri lütfedip araştırdınız mı? Tutuklulara insan dışkısı yedirmek, fare yedirmek ne kadar insani… Cop sokmanın tecavüz, etmenin tarafı mı olur? Tek taraflı, akıldışı diyene kadar araştırma zahmetine girdiniz mi?.. Bütün bunların sorumlusu başta Orgeneral Kemal Yamak, cezaevi Komutanı Esat Oktay Yıldıran, Mevlüt Başçavuş ve diğer personel hakkında ne yaptınız? Kamuoyuyla paylaşırsanız biz de öğrenmiş olacağız..

Sayın General: 1981 Haziranında Gaziantep cezaevinde idam edilen Veysel Güney’in hala mezarını bulamadık… Cenazeyi ailesine teslim etmek için alan ve bilinmeyen bir yere gömen Yüzbaşı Burhan Erdem de sizin personeliniz… Devletten hala maaş alıyor… Orduevlerinden faydalanıyor… Hala askeri lojmanlardan faydalanıyor… 28 yıldır oğlunun mezarını arayan bir annenin feryatları sizi hiç rahatsız etmiyor mu?.. Kardeşlerine, arkadaşlarına ziyaret edebilecekleri bir mezar taşını çok mu gördünüz? Yüzbaşı Burhan Erdem’i bulup mezar yerini ailesine açıklamayı düşünüyor musunuz? Yoksa, ”tek taraflı akıldışı iddialar’ söylemine devam mı edeceksiniz?

Sayın General: 12 Eylül darbecileri işledikleri suçlardan korunmak için Anayasaya geçici 15. maddeyi koydurdular… Nasıl geçici ise 29 yıldır hala geçmedi… Bu madde onların suçlarını örtmüyor ki… Bunların hepsi uzun yıllar TSK'ne hizmet etmişler. Halka ve demokrasiye karşı suç işlemişler… Ve yargılanmamışlar… Bunların yargılanmasını engellemek başta insanlık suçudur… Yaşananların milyonda birine dokunan bir televizyon dizisine gözdağı vermeniz, kaynağını ve gücünü 12 Eylül darbesinden alan RTÜK’ü yönlendirmeniz, basın ve yayın kuruluşlarını ince bir üslupla uyarmanız işlenen suçları yok edecek mi? Yoksa sizde mi bu suçları ve suçluları olumluyorsunuz? Peki, bizlerin ve ailelerimizin kişilik hakları yok mu?

Darbecileri korumayın… İşledikleri suçlardan dolayı yargı önüne çıksınlar… Herkes gibi bizim de beklentimiz budur…

10 Kasım 2009

Ulusalcı Solcu Problematiği ve Çözümü...

2009-11-07T15:45:00.001+02:00

Basit bir matematik problemi çözümü:
Soru: Ulusalcı solcu kime denir?
Şimdi çözümlemeye başlayalım.
Ulusalcı: Ecnebi diline çevirirsek Nationalist. Buradan bizim dilimize çevirirsek Nasyonalist. Bu cepte.
Solcu: Bütün dünyada solcular toplumcudur, yani Sosyalist. Olması gereken bu. Bu durumda da solcu Sosyalist olur. Bu da cepte.
Şimdi yanyana getirelim bunları.
Ulusalcı, Nasyonalist, kısaltalım Nasyonal, yani ulusal. Solcu, Sosyalist. Birleştirdik; Ulusalcı Solcu=Nasyonal Sosyalist.
Aaaaaaaa. bu bana tanıdık geldi biryerlerden
Devamı ve CHP'nin aslında hep Nasyonal Sosyalist bir parti olduğu konusunu inceleyi bir başka yazıya bırakıyorum

Ne zaman Barış olur?

2009-10-24T09:31:00.002+02:00

Barışmak... Dünyanın en zor şeyidir. Aptalca bir "misketlerimi aldı" kavgasından 2 saniyede küsülür, amma barışmak için belki de yılların geçmesi gerekir. Bir öfke anında bisikletinin telini kırdığım bir çocukluk arkadaşımla, yıllarca küs kalmıştım. Hâlâ anımsayamadığım nedenlerden dolayı, neredeyse yaşım kadar yıldır arkadaşım olan biriyle de öyle... Ne kadar zor geldi barışmak, sanki ödün veriyormuşum gibi. oysa hatırlamıyorum bile denedeni küslüğün.

Kürtlerle Türkler de barışmak zorunda, başka şansımız yok. Kürtler Türklerin hassasiyetini, Türkler de Kürtlerin ezilmişliğini anlamak ve öğrenmek zorundalar. Gün artık bunun zamanı. silahlar bir şekilde bırakılır. Ateşle oynama devri sona erer. Ama ya halkların içine düşen ateşin söndürülmesi?

Yapılması gereken iki zorunlu şey olduğunu düşünüyorum. Sırasıyla değil aynı anda yapılmalı.

Devlet (hükümet değil, devlet) önce Türkler'den özür dilemeli. Bugüne kadar söylenen yalanlarla uyutulduğu için. Basiretsizliği sonucu kendisine teslim edilen yirmili yaşlarındaki binlerce gencin ölümüne, binlencesinin sakat kalmasına ve bir o kadar ailenin de yüreğine kor düşmesine neden olduğu için.

Aynı anda Kürtler'den de özür dilemeli. İnsan yerine koymadığı için, varlığını inkar ettiği için, onbinlerce faili meçhul için, gencecik insanların dağlara çıkmasına neden olduğu için, basiretsizliği için.

PKK, önce Kürtler'den özür dilemeli. Kendinden başka şekilde düşünen Kürtlere yaşam hakkı tanımadığı için (bu mutlaka öldürmek anlamına gelmiyor). Gücünü pekiştirmek için öldürmenin tek geçerli yol olduğunu gösterdiği için.

Türkler'den de özür dilemeli. Zaman zaman terörize ettiği bir toplumun aklını karıştırdığı için, eksen sapmaları yaşandığı dönemde, topluma yaşattığı acılar için.

Ve hemen Anayasal yurttaşlık kavramı acilen yaşama geçirilmeli, Kürtlerin de Türkler gibi bir halk olduğunun altı özellikle çizilerek, eğitim hakkı başka olmak üzere, Türklerin ne hakkı varsa Kürtlere de eksiksiz aynısı verilmeli.

Zaten ben bu anayasadaki türklük kavramını hiç anlamış değilim. "Türkiye Cumhuriyeti’ne vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes Türktür". Hadi bunu kabul edelim. Bu söylem Azeriler başta olmak üzere tüm orta asyalı Türk kökenli halkları (hatta Avrupa'daki Gagauzlar gibi Türkleri) hem incitir hem de Türk olmadıkları peşinen kabul edilmiş olur ki, bunun neresini düzeltmek gerekir bilmiyorum. Yok büyük Turan açısından bakılıyorsa, doğru kabul edilir ki o zaman da 21. yüzyıla taşıdığımız aslan parçası gibi ırkçılığımız olur.

Yine bu söylemi doğru kabul edersek bu kez soydaş kavramımız epey genişler. Sadece Türkmenler, Bulgaristandaki Türkler, Yunanistandaki Türkler değil, Irak'taki Kürtler, Suriye'deki Araplar, Ermenistan'daki Ermeniler, az biraz Yunanistan'daki Rumlar ve hasılı 72,5 millet hepimizin soydaşı olur ki olsun benim açımdan hiç bir sorun yok zaten hepsi benim soydaşımdır (ister Adem'dem, ister evrimden).

Bir de topluma şu belletilmeli: "Türk milleti dünyadaki bütün millet kadar değerli, onurlu ve yücedir ama başkalarından üstün değildir (Ümit Kıvanç, 24-10-2009, Taraf, sf. 4).

Acilen Kürtler "zafer" havasından çıkmalı (kolay değil onca acı sonunda barışın hemen avuçlarında olması ama), Türkler de "satılıyoruz, bölünüyoruz" korkularından bir önce uzaklaşmalıdırlar. Ne Kürtler bir savaşın sonunda zafer kazanmışlardır, ne de Türkiye orta yerinden bölünüyor. Sadece barışıyoruz, onurumuzla, dimdik...

Ceylanem Kezew (Ceylanım ciğerim)

2009-10-05T17:28:00.000+02:00

"HALASININ OĞLUNDAN CEYLAN’A AĞIT / Ceylan’ı yalansız ve sebepsiz sevebilir misiniz? O zaman bu ülke yekpare kalacak. Çıkarlarınızı bırakıp hayatı seçtiğiniz zaman…

Lütfen virgülüne noktasına dokunmayın ki acılarımızı anlattıktan sonra nokta bırakabileyim. Ceylan dayımın kızı. Daha on dördüne on dört gün kalmıştı. Zeki mi zeki bir kız. Ramazan ayında Kuran-ı Kerim’i iki defa hatim edecek kadar zeki, akıllı bir kız. Yaşıtları ona PİRE (nene) diyor. Kendisi dininin gereklerini yerine getirmekte herkesten hassas, kendi yaşıtlarının anlamayacağı kadar olgun. Babası dayım onu KERGEM (tavuğum) diye seviyor. Kürdün sevmesi, doğası gibi saf ve yalın ve yalansız. Okuduğu Kuran-ı Kerim bu amansız ve zamansız ölümü yüzünden kapandığı için üzgün KADER... Tapan tepeden atılan 20’lik uçaksavar mermisiyle hedef gözetilerek vurulmuş.

Dayım elindeki dahrenin silah sanılarak vurulduğu ihtimaline inanmak istiyor. Yoksa Ceylan’ına kim kıysın ki, bu kadar büyük bir mühimmatı niye kullansın ki? Ceylanem Kezew ciğerinden ciğer koparıp meşe ağaçlarından toplayacağını, kırılan omurgasının parçalanan bedenine kapaklanacağını, kendi kanında yıkanacağını nereden bilsin ki! Bu ülkenin Ceylan gibi ne zaman omurgası kırılır, kendi cesedine çöker bilir misiniz? O kadar çok kaybedeceği hiçbir şeyi olmayan insanlar yarattık ki, bu ülkenin felaketi, kaybedecek hiçbir şeyleri olmayan bu insanların elinden olacak. Ağlamak istiyorum, bir kadından daha fazla hıçkırarak, sarsılarak, utanmadan ve sıkılmadan. Tetiği çeken nasırlaşmış o vicdanlar içinde hesabımız neden hep sonsuzluğu yaratan Rabbimize kalır bilmem! Ne kadar çok severiz ölümleri yarıştırmayı? Üç tane kızım dünyaya gelecek, üçüzlerimin şimdi adlarını ölüme dair mi bırakayım? Adları Beritan, Avaşin, Ceylan mı olsun, yoksa yaşama dair Umut, Sevgi, Barış mı olsun? İnanın bu ülkede ikincisi daha zor.

Biz yaşamı yüceltmek gibi derdi olmayan, sadece acıları ve ölümleri yarıştırmakta mahiriz. Ceylan’ın hiçbir zaman kendine ait bir odası veya bilgisayarı olmayacak ama hatim ettiği Kuran-ı Kerim’in hatırına bizi de kurtaracağına inanıyoruz. Bilirsiniz ki dünyadaki en güzel şey tanımadığın bir çocuğu sevebilmektir.

İnsanın en saf ve yalın halidir. Ceylan’ı yalansız ve sebepsiz sevebilir misiniz?

O zaman bu ülke yekpare kalacak. Çıkarlarınızı bırakıp hayatı seçtiğiniz zaman… Tetiği çeken korkağa sesleniyorum. Hangi korku seni teslim aldı ki dayımın minicik kızının canına kıyabildin? Ebedi adalette sonsuz merhamete ihtiyacın olacak. O da, canına kıydığın Ceylan’ın annesinde babasında, ailesinde mevcut. Biz senin yalansız ve rahat uyumanı diliyoruz. Ölüm kusan, nasırlı, vicdandan yoksun parmağına rağmen, yeter ki başka Ceylanlara KIYMA NE OLUR!"

Bu yazı Taraf gazetesinin Her Taraf sayfalarında yayınlanmıştır..

Bilanço - 12 Eylül - Unutma - Hatırla

2009-09-11T12:29:00.002+02:00

• 650.000 kişi göz altına alındı.
• 1 milyon 683 bin kişi fişlendi.
• Açılan 210 bin davada 230 bin kişi yargılandı.
• 7 bin kişi için idam cezası istendi.
• 517 kişiye idam cezası verildi.
• Haklarında idam cezası verilenlerden 50'si asıldı
• İdamları istenen 259 kişinin dosyası Meclis'e gönderildi.
• 71 bin kişi TCK'nin 141, 142 ve 163. maddelerinden yargılandı.
• 98 bin 404 kişi örgüt üyesi olmak suçundan yargılandı.
• 388 bin kişiye pasaport verilmedi.
• 30 bin kişi sakıncalı olduğu için işten atıldı.
• 14 bin kişi yurttaşlıktan çıkarıldı.
• 30 bin kişi siyasi mülteci olarak yurtdışına gitti.
• 300 kişi kuşkulu bir şekilde öldü.
• 171 kişinin işkenceden öldüğü belgelendi.
• 937 film sakıncalı bulunduğu için yasaklandı.
• 23 bin 677 derneğin faaliyeti durduruldu.
• 3 bin 854 öğretmen, üniversitede görevli 120 öğretim üyesi ve 47 hâkimin işine son verildi.
• 400 gazeteci için toplam 4 bin yıl hapis cezası istendi.
• Gazetecilere 3 bin 315 yıl 6 ay hapis cezası verildi.
• 31 gazeteci cezaevine girdi.
• 300 gazeteci saldırıya uğradı.
• 3 gazeteci silahla öldürüldü.
• Gazeteler 300 gün yayın yapamadı.
• 13 büyük gazete için 303 dava açıldı.
• 39 ton gazete ve dergi imha edildi.
• Cezaevlerinde toplam 299 kişi yaşamını yitirdi.
• 144 kişi kuşkulu bir şekilde öldü.
• 14 kişi açlık grevinde öldü.
• 16 kişi -kaçarken- vuruldu.
• 95 kişi -çatışmada- öldü.
• 73 kişiye -doğal ölüm raporu- verildi.
• 43 kişinin -intihar ettiği- bildirildi.

Kerempe'den Yason'dan

2009-09-04T09:32:00.007+02:00

Yeşil ile arama
Çektiniz karaları
Kına yakın oynayın
Harami babaları

Fark etmeniz mi ula
Ormani ağaçlari
Çabuk olun bitmeden
Devletin paralari

Doldum uşaklar doldum
Göresledum kumları
Bekleyin elbet birgün
Paylaşuruk kozlari

Düktünüz pislukleri
Hep geri verdum size
Akli olan anlardi
Tükurdum yüzünuze

Yıktım geçirmedim mi
Giresun limanini
Tarumar etmedim mi
Faroz sahillarini

Susmak onaylamaktır
Onlaradır sözlerim
Heram olsun hepsine
Verduğum nimetlerim

Son martı gittiğinde
Eseceğum Yorozdan
Son hamsi öldüğünde
Alacağım başımı
Koyveri gideceğum
Kerempeden Yasondan

Yetkin Hoca

*Kerempe: Kastamonu ilçesinde bir burun.
Yason: Ordu, Perşembe’de bir burun.
Göreslemek: Özlemek
Faroz: Trabzon sahilde bir liman semti
Yoroz: Çarşıbaşı’nda bir burun

Gittim, gördüm ve iğrendim... Kuzeyden de güneyden de bu iş olmazmış. Çok mu lazım karayolu (ulaşım demiyorum, çünkü ulaşımın çook alternatifi var). Denizimiz var. Trenimiz var (haa pardon o komünist işiydi). varoğlu var.

Hesabı sorulacak mı acaba??? Doğa soruyor ve sormaya devam edecek o başka, ama bu sorguda bile asıl sorumlular çeza almıyor...

Sinop'tan İstanbul'a ve ver elini oradan Trakya...

Haydi Türkiyem gözün aydın. Ege ile Akdeniz'i de ayırdık mı, tamaman kara ülkesi olmamıza az kaldı. Dayan Türkiyem.

Özgürlükçü "Vodafone"!!!

2009-08-04T21:53:00.002+03:00

"Okulda defterime sırama ağaçlara yazarım adını
Okunmuş yapraklara bembeyaz sayfalara yazarım adını
Yaldızlı imgelere toplara tüfeklere kralların tacına
En güzel gecelere günün ak ekmeğine yazarım adını

Tarlalara ve ufka kuşların kanadına
Gölgede değirmene yazarım
Uyanmış patikaya serilip giden yola
Hınca hınç meydanlara adını
Ey özgürlük

Kapımın eşiğine kabıma kacağıma içimdeki aleve
Camların oyununa uyanık dudaklara yazarım adını
Yıkılmış evlerime sönmüş fenerlerime derdimin duvarına
Arzu duymaz yokluğa çırçıplak yalnızlığa yazarım adını

Geri gelen sağlığa geçen her tehlikeye
Yazarım ben adını yazarım
Bir sözün coşkusuyla dönüyorum hayata
Senin için doğmuşum haykırmaya
Ey özgürlük"

Meydanlarda haykırdık: "EY ÖZGÜRLÜK" diye... Şimdi Vodafone'un 3G teknolojini anlattığı reklam filminde, arka planda, inceden inceye damara dokunacak bir şekilde, karşımıza çıkıyor. Sözü yok tabii ki. Bu kez iletişim teknolojisi olarak çıkıyor karşımıza "ÖZGÜRLÜK". Ne güzel!!!

Kitlelere mal olmuş (kelimenin tam anlamıyla) bu müziğin, evrensel bir kapitalistin, bir ürününün mezesi olması, açıkçası kanıma dokundu. Meydanlarda artık "Ey Özgürlük" derken, aklımızın bir köşesine cep telefonumuz takılacak. Hey Allahım! Artık ne kadar "ÖZGÜRÜZ"...

Bu kadar mı KÜRESELLEŞTİK...

Vodafone reklamını izlemek için TIKLAYIN...

Livaneli'den "Ey Özgürlük"ü dinlemek için TIKLAYIN...

Kolbastı da nerden çıktı...

2009-07-21T19:49:00.009+03:00

*Son dönemin ağır topu, kolbastı ya da hoptek...

Yıllardır bilinen, ama herkesçe oynanmayan bu oyun birden Türkiye'nin en popüler oyunu haline geldi (dikkatinizi çekti mi bilmem halkoyunu ya da folkloru diyemiyorum, çünkü hiçbir halkoyunu-folklor kitabında yeri olduğunu sanmıyorum).

Horon gibi birlikte ve dayanışma içinde oynanan halkoyununun yanında Kolbastı, bireyselliğiyle ön plana çıkmakta.

Horondaki uyum, yerini, kolbastıda bir kakafoniye bırakmiştir. Herkes bağımsızdır ve kafasına göre takılır. Horondaki bir kişinin yanlış adımı, bütün horonu etkiler. Kolbastıda ise yanlış adım yoktur, çünkü serbesttir, sen sol ayağını kaldırdığında yanındaki sağ ayağı üzerinde dönüyor alabilir. Yani istediğin gibi yanlış oynabilirsin.

Horon bir düzen dizisidir, kolbastı ise düzensizlikle kendini gösterir. Horon saygılıdır, kolbastıda kollarını istediğin gibi açabilirsin, çarpmamaya yanındaki dikkat etmelidir.

Horon emekçidir, kolbastı lümpen.

Zurnanın zort dediği yer işte burasıdır. Kolbastı bir lümpen kültürüdür. Trabzon'un lümpen mahallelerinde doğmuş ve toplumun gittikçe lümpenleşmesi sonucu önce tüm Trabzon'a, sonra da tüm ülkeye.

"Ne sağcıyım ne solcu, futbolcuyum futbolcu" şiarının hayat bulduğu topraklarda ortaya çıkmıştır. Hafif çakırkeyliğin verdiği cesaret ve samimiyet sonucu, özelliklerde düğünlerde horon arası köçek eğlencesinin (elektro saz ile dönemin popüler eğlence müzikleri, bugün Ankaralı Turgut ve avanesiyle karşılığını bulan müzik eşliğinde) başladığı anda ortaya, mahallenin (bugünkü deyimiyle) ağırabileri gelirdi. Ağır ve kafa önde oynamaya çalıştıkları bu eğlence türü, daha sonra, lümpenliğin de gittikçe yaygınlaşmasıyla, mahalle düğünlerinde, bugünün ağırabileri, o günün ağırabi adayları tarafından, "buraların sahibi benim" dercesine sahiplenildi ve gelenek devam ettirildi. Hatırlarım, bu tayfa düğünde ortaya çıktığında, o anda ortada eğlenen insanların yüzü düşerdi. Çünkü sakince eğlencesine devam eden insanların arasında hızla öteye beriye savrulan ve çevresini rahatsız eden, genelde mahallade çok sevilmeyen, "ipsiz sapsız" tabir edilen bir güruh peydah olurdu. Ve onlar eğlenceye doyana kadar, sakince eğlenenler bir kenarda beklerdi.

Apolitikleşme sonucu ortaya çıkan, genç kesimin hızla benimsediği bu eğlence, bugün Trabzon'un mu Giresun'un mu tartışmasıyla ve halkoyunları yerine popüler kültürü benimseyen bazı dans otoriteleri(!)nce "dünyanın yeni yükselen trendi yapacağım" iddiasıyla gündemin baş köşesini tutmaya başladı.

Televizyonlarda ve dahi düğün eğlencelerinde horon yerine kolbastı alttan alta dayatılmakta. Çünkü dedim ya, horon dayanışmadır, kolbastı bireyci. Dayanışma ise günümüzde dinozorlara ait bir kavram olarak algılanmakta. Bireysellik ve bireycilik yükselen trend ne de olsa.

Yakında "Horon zaten bizim değil" derlerse hiç şaşırmayacağım. Horon sonuna kadar bizimdir, Karadenizindir, Pontusundur...

Not: Bu yazı hiç bir bilimsel veriye dayanmamakta, yılların vermiş olduğu his ve gözlemlere dayanmaktadır. Çıkış kaynağı ve popülerleşmesinin altındaki gerçek nedeni anlatabilecek olana da saygı duymakta.

Muhtıra sezonu erken açıldı

2008-10-16T09:32:00.014+02:00

Aşağıdaki metin, Genelkurmay başkanının Taraf gazetesini açıkça tehdit edip, ölümlerin hesabını vermekten kaçtığı Balıkesir Muhtırası (B-Muhtıra) üzerine Genç Siviller tarafından kamuoyuna duyuruldu. Destekliyorum...

İlker Başbuğ Genelkurmay Başkanlığı döneminin ilk muhtırasını Balıkesir'den verdi. Şimdiye kadar sakin tabiatını muhafaza etmeye gayret eden paşanın sezonu biraz erken açtığını düşünüyoruz. Böyle kalmayacağını ve bir yerde patlayacağını tahmin ediyorduk ama bu kadar erken olacağını hiç beklemiyorduk.

Paşa! Paşa!

Öncelikle karşınızdakiler bu ülkenin vatandaşlarıdır, emir subaylarınız değil. Öyle parmağınızı sallaya sallaya konuşamazsınız.

Sizin her ordu dediğiniz, olsa olsa her gün darbe olan muz cumhuriyetlerindeki ordulardır. Medeni bir ülkenin Genelkurmay Başkanı sizin gibi bir konuşma yapsın da görelim.

Şimdi akan ve akacak kandan kimin sorumlu olduğuna gelelim.

25 yıldır bu bölgede ali kıran baş kesen kimse sorumlu odur.

Dağlıca baskını sırasında düğünde olanlar ve onlara ödül verenlerdir.

Aktütün karakoluna güpegündüz saldırı düzenlenirken elindeki sopayla beyaz bir topu deliklere sokmaya çalışanlardır.

İnsansız uçaktan çekilen görüntüleri izlemeyen ya da izlediği halde hiç bir tedbir almayanlardır.

Terörü, yeniden OHAL isteyerek sertlikle bitirebileceğini zannedenlerdir.

Bizim tarafımız ise; artık paşaların darbe, muhtıra ve azarlarından usananların tarafıdır.

Bizim tarafımız, bu akan kandan artık bıkanların, bu saçma sapan savaş artık dursun diyenlerin tarafıdır.

Bizim tarafımız, cesurca bu pis kokuların üzerine giden TARAF'ın tarafıdır.

Başbuğ gibi biz de herkesi tarafını belirlemeye ve açıklamaya çağırıyoruz.

Genç Siviller

Dear Mr. President

2008-05-13T13:49:00.004+03:00

"Örgütlü bir halkı, hiç bir kuvvet yenemez!"

2008-04-25T11:20:00.009+03:00

1 Mayıs yaklaşıyor... Inti Illimani'den... El Pueblo Unido Jamás Será Vencido...

Bu dönem en ihtiyacımız olan şey: Enternasyonal...

Ve 1 Mayıs Marşı... Cem Karaca'dan... Görüntüler bir Kemal Sunal filminden...

Veee Boran yoldaşın görüntüsü yanında 80 öncesi görüntülerle bezenmiş "Türkiye İşçi Sınıfına Selam"...

Cumhuriyet'i de kapatın!!!

2008-03-21T12:02:00.004+02:00

Başnot: Burada bahsedilen "Cumhuriyet Gazetesi" değildir.

Üyesi olduğum bir mail grubuna düşen bir mailden alıntılayarak ve düzenleyerek aşağıdaki sorular sorulmuştur:

Cumhuriyet kurulur kurulmaz devlete bağlı bir Diyanet İşleri Başkanlığı da kuruldu mu?
Kuruldu.

Cumhuriyetin kurucu lideri Mustafa Kemal bir Kur'an tefsiri hazırlattı mı?
Hazırlattı.

Cumhuriyet okullarındaki din derslerinde öğrencilere devlet eliyle Kur'an ve Siyer (Peygamber'in hayatı) okutuluyor mu?
Okutuluyor.

Cumhuriyetin resmi bayramları arasinda dini (İslami, bbe) bayramlarımız da var mı?
Var.

Oruca ne zaman başlanacağı ve orucun ne zaman bitirileceği bir Cumhuriyet kuruluşu tarafından bildiriliyor mu?
Bildiriliyor.

Cumhuriyet, İslam Konferansı Teskilatı'na üye mi?
Üye.

Demek ki Cumhuriyet idaresi Türkiye'nin bir Islam ülkesi olduğunu basindan beri kabul ediyor ve bazı uygulamalarında bu hakikate dayanıyor; düpedüz dini referanslarla hareket ediyor veya dini referansları birtakım amaçlar için kullanıyor.

Dahası; Cumhuriyet, bütün dunyada İslam'in ve Müslümanların sembolü olarak bilinen ay-yıldızı kendine sembol edinmiştir.

Daha da dahası, Cumhuriyetin milli marş olarak benimsediği İstiklal Marşı'nda "Bu ezanlar ki şehadetleri dinin temeli / Ebedi yurdumun üstünde benim, inlemeli" deniliyor; dolayısıyla Cumhuriyet, "dinin temeli"ni korumayı kendine vazife edindiğini deklare etmiş oluyor.

Ne olacak şimdi?

Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin kapatılmasını da talep edecek mi Yalçınkaya?

Söyleyecek çok şey var ama yalnızca şunu söyleyeceğim. Kaynakta bir sorun var...

Konyalım yürrrrüüüüüüü

2008-02-09T10:36:00.000+02:00

Kemençe... Rum... Pontik... Konyalı...

TIKLAYIN dinleyin...

(Bu parçayı bilgisayarınıza indirdiyseniz 24 saat içinde silin. Parça telif haklarıyla koruma altındadır.)

Family Guy / Stewie & Mam :)

2008-01-03T12:29:00.000+02:00

Anti Futbol...

2007-12-29T11:38:00.000+02:00

Bu bir ne yazısıdır bilmiyorum. Sadece "his" diyelim gitsin.

Futbol, benim hayatımda olmazsa olmazlardan değildir. Futbolsuz bir hayat benim için hiç de sıkıcı olmaz. Ama iyi bir futbolun verdiği tad da ayrı bir şeydir. O nedenle futbol izlemeyi severim.

Böyle bir girizgahtan sonra her çocuk ve genç gibi meşin (daha çocukken plastik) yuvarlağın peşinden az koşturmadığımı da belirteyim. Her Trabzonlu erkek çocuk gibi iyi bir futbolcu olmak hep hayelleri süslerdi. Ama hiç bir zaman iyi bir futbolcu olmadım. Ne mahalle takımının ne sınıfın aranan, olmazsa olmaz futbolcusuydum. Genelde ya sonradan oyuna girer (o da takım eksik kalırsa) ya da takım tamamlansın diye kadroya dahil olurdum. Ama takımımızın 11-1 yenildiği maçtaki tek golü de atmayı başarırdım ya da ya da ilk yarısı 9-1 biten aynı maçın ikinci yarısında keleye geçip, ikinci yarının 2-0 bitmesini sağlayabilirdim. Yine de büyük bir hevesle kendime ve arkadaşlarıma hep formalar hazırlardım.

Ama futbol bir şekilde yaşamımın o anlarında hep vardı. Ben daha da küçükken (yani topun peşinde takım olarak koşturma yaşına erişmeden) abilerim topun peşinden koştururdu ve ben onları izlerdim. Babam da abimlerin peşinden koştururdu, onları sahadan kovar, okumaları konusunda ilginç dersler verirdi. Abimler okudu ve öğretmen oldular, onlarla birlikte şimdi İskefiye'de parkın olduğu yerde ya da Kaleüstü dediğimiz daha sonra odun deposu olan, az bulunan düzlükte topun peşinde koşanlardan bazıları ise Trabzonsporun şampiyonluklarına isimlerini yazdırdılar.

Abimler futbol yeteneklerini daha sonra, İskefiye'de her yaz yapılan futbol turnuvalarında gösterdiler. Sonrasında da iyi bir Trabzonspor destekleyicisi oldular. Hatta öyle ki, ortanca abimi, Trabzonspor'un bir maçından sonra "Bu takım beni öldürecek" demesinden sadece 1 saat sonra geçirdiği bir kriz sonrası 2005'te kaybettik. Sevgisi bu kadar büyüktü.

Futbolla oyuncu olarak ilgim bu kadarken, taraftar olarak ne kadardı. Küçüklüğümde iyi bir taraftartım. Şampiyonluklar peşi sıra geldiğinde mutlu olduğumu anımsıyorum.

"Ya ya ya, şa şa şa
Trabzonspor çok yaşa

Her gittiğimuz maçta
Coşup haykıracağuk
Bu yeşi sahaları
Uşaklar yıkacağuk

Birinci ligin rapori
Fener kaçırdı vapuri
Attı şampiyonluk turi
Şen ola Trabzon şen ola

Karadeniz'in incisi
Türkiye lig birincisi
Modern futbolun öncüsü
Şen ola Trabzon şen ola

Şenol'a paha biçilmez
Turgay, Necati geçilmez
Kadir'in hakkı yenilmez
Şen ola Trabzon şen ola

Cemil, Ali Yavuz, Tuncay
Hepsi çelikten birer yay
Geçilmiyor kolay kolay
Şen ola Trabzon şen ola

Bordo mavidir forması
Karadeniz fırtınası
Trabzon'un gol babası
Hüseyin, Hüseyin, Hüseyin, Hüseyin
Şen ola şampiyon şen ola

Ahmet, Necmi, Ali Kemal
Şampiyonluk Trabzon'a helal
Çaldı davulcu neşeli çal
Şen ola Trabzon şen ola
Şen ola şampiyon şen ola"

Bu türküyü hala ezberimde -o cızırtılı plak sesiyle- tutacak kadar seviyordum Trabzorsporu.

Sonra aramıza karakediler girdi. Endüstrileşen -daha doğru ifade ile, kapitalistleşen- futbolun, futbolu futbol olmaktan çıkarıp, ticari bir kurum haline getirmesiyle ve Trabzonspor'un yönetimine Mehmet Ali Yılmaz'la başlayan spordan çok ticaret ve Trabzonsporu bir basamak olarak kullanıp siyaset yolunu açan bir açkı olarak görenlerin yönetime gelmesiyle, ne futbolcularda ne Trabzonsporun futbolunda ne de yönetimde artık bir tat vardı.

Horon gibi oynanan futbolun yerini, samba, zeybek, halay, tamtam, flamenko vb. alınca benim gibi bir horon tutkunun artık Trabzonspor'la yanyana gelmesi gittikçe zorlaştı.

Yönetimle başlayan futboldan uzaklaşma, en nihayetinde futbolun tam göbeğinde yer alan futbolculara da bulaştı ve futbolu sadece para kazanma aracı görmeye başladılar. Hatta oynadıkları futboldan para kazanmakla yetinmeyip, oynamadıkları futboldan da para kazanma yolunu aradılar ve buldular da. Belki de Türkiye futbol tarihinde tek örnek olan, bahis oynadığının kanıtlanması sonucu, bir futbolcunun ceza (!) alması Trabzonspor'a belki yeniden bir ruh getirir derken; alınan ceza bir ödüle dönüştü. Bu futbolcu, oynamadığı bu sürede de parasını aldı, tatilini yaptı, cezası yoğun kulislerle indirildi ve bugün takımın kaptanı olarak yeniden Trabzonspor'da. Trabzonspor bir KUMARBAZ'a (ben demiyorum, hukuk diyor) teslim edilemeyecek kadar bu ülke futbolunun onurlu yanı olmuştu.

Sonuç olarak, Trabzonspor, bir spor kulübü kimliğine bürünmeden (mantalite olarak Trabzonspor A.Ş, yerine Trabzon Spor Kulübü olmadan), yöneticileri futbol içinden gelen kişilerden oluşmadan, (hadi bu iki koşulu görece olarak bir yana bırakabilirim ama) Gökdeniz Karadeniz (ne kadar büyük(!) futbolcu olursa olsun, ne kadar Trabzonspor için olmazsa olmaz(!) olursa olsun; sonuçta futbola pislik bulaştırdığı için; Trabzonspor'un ve Trabzon'un onurunu ayaklar altına aldığı için; zeki ve çevik olsa da futbol [ve dolayısıyla spor] ahlakından uzak olduğu için) Trabzonspor'dan kovulmadan artık bir Trabzonspor taraftarı olmayacağım.

Her yenilgide içim sızlasa da, oynadığı futbol tat vermese de, bir zamanlar bu ülkenin futbol onurunu kurtaran, güçlünün yanında ezilmişi, hakkı yenilmişi temsil eden, İstanbul sultasına kafa tuttuğu için Trabzon içinden daha fazla taraftarı Anodolu'da oluşan, birinci lige çıkmasıyla bir başkaldırı ve futbol kültürü oluşturan Trabzonspor kimliğine bürünmeden, kimseye Trabzonspor taraftarı olduğumu söylemeyeceğim. Hayır utancımdan değil, utanması gereken ben değilim, saydığım nedenlerle Trabzonspor'u bu hale düşürünlerin utanması gerekiyor, eğer hala bir nebze insanlıktan nasibini almışlarsa.

O zamana kadar FORZA LİVORNO...

Ben Ölürsem Akşamüstü Ölürüm

2007-11-22T14:03:00.000+02:00

Ben ölürsem akşamüstü ölürüm
Şehre simsiyah bir kar yağar
Yollar kalbimle örtülür
Parmaklarımın arasından
Gecenin geldiğini görürüm

Ben ölürsem akşamüstü ölürüm
Çocuklar sinemaya gider
Yüzümü bir çiçeğe gömüp
Ağlamak gibi isterim
Derinden bir tren geçer

Ben ölürsem akşamüstü ölürüm
Alıp başımı gitmek isterim
Bir akşam bir kente girerim
Kayısı ağaçları arasından
Gidip denize bakarım
Bir tiyatro seyrederim

Ben ölürsem akşamüstü ölürüm
Uzaktan bir bulut geçer
Karanlık bir çocukluk bulutu
Gerçeküstücü bir ressam
Dünyayı değiştirmeye başlar
Kuş sesleri, haykırışlar
Denizin ve kırların
Rengi birbirine karışır

Sana bir şiir getiririm
Sözler rüyamdan fışkırır
Dünya bölümlere ayrılır
Birinde bir pazar sabahı
Birinde bir gökyüzü
Birinde sararmış yapraklar
Birinde bir adam
Her şeye yeniden başlar

Ataol Behramoğlu

Dağlıca'da dağlanan yürekler

2007-10-23T09:51:00.000+02:00

"Irak'ın işgali başladığında yazılan senaryoları hatırlayalım:

"Savaş sadece Irak"la sınırlı kalmayacak, bölgenin diğer ülkeleri de ateşin içine çekilecektir."

Senaryo adım adım uygulanıyor.

Irak'ta istenilen karmaşa yaratıldı.

Şimdi sıra öteki ülkelerde!

Şarkılarında "Plan yapmayın" diyenler, yapılan planın birer parçası olmaktan öteye gidemiyorlar: Girelim, dağıtalım, savaşalım!

Ama daha kendi evimizin içinde bu kadar ağır yaralar alıyorsak durup düşünmemiz gerekmiyor mu:

Nereye?

Dağlıca'da düşen genç bedenlerin ateşi, şimdiden binlerce yüreği birden dağlıyor."

Nazım Alpman'dan alıntıdır...

23 Ekim

2007-10-23T09:41:00.000+02:00

Kitap okurum :
içinde sen varsın,
şarkı dinlerim :
içinde sen.
Oturdum ekmeğimi yerim :
karşımda sen oturursun,
çalışırım :
karşımda sen.
Sen ki, her yerde «hâzırı nâzır»ımsın,
konuşamayız seninle,
duyamayız sesini birbirimizin :
sen benim sekiz yıldır dul karımsın...

Zirve 1...

2007-07-23T13:15:00.000+03:00

Başka bir meclis mümkün dedik, Başka bir dünya mümkünden yola çıkarak. Ufuk yoldaşı, oyunun kurallarına uyarak, meclise yolladık. Şimdi oyunun kurallarını bozma zamanı.

Klasik laftır, zirveye çıkmak değil zirvede kalmak önemlidir. Bu bir ilk zirve... Ve zirvede kalmak değil, yeni zirvelere tırmanmak amacımız.

Bugün yüreğimin solda olduğunu bir kez daha hissettim. Daha güçlü, daha umutlu atıyor şimdi...

Zor...

2007-06-30T15:41:00.000+03:00

Hem de ne kadar zor. Kimileri çok rahat oynarken bu oyunu, ben, ya kurallarını bilmiyorum ya da oyunu oynamayı.

Tamam diyorum, yeniden başlayayım; ya oyunu öğrenmişimdir ya da oyunun kuralını. Ama buna kim izin ya da karar verecek ki!

Ben bu oyunun kurallarını sevmedim, oyunu da beceremiyorum... Yedek kulübesinden bir oyuncu istiyorum... Beni dışarı alın, yoksa sakatlanmamı mı bekliyorsunuz?!...

Benim kalemim...

2007-06-21T17:15:00.000+03:00

Blog dünyası hızla gelişiyor. Buradan sevdiğim, bildiğim blogları mutlaka haber vereceğim. Dostum, arkadaşım, 35 günlük kardeşim Mehmet Kaya, ticari sitesinden sonra şiirlerini, öykülerini ve haykırışlarını bizimle paylaştığı bir blog oluşturdu. öykülerindeki tadı çok beğendiğim kardeşimin blogunun adresi şöyle: http://www.benimkalemim.com/

Yeni Bir Blog

2007-06-09T12:55:00.000+03:00

Bloglar (internet güncesi) hızla yayılıyor. İnternet üzerinden kolayca hazırlanabilen bu bloglara bir yenisi eklendi: http://astronotfehmi.blogspot.com. Eskiden beri astronotfehmi olarak tanıdığımız Ergin Gez arkadışımız da artık internet aleminde. Hayırlı olsun.

Üstün Hoca derslerini bitirdi...

2007-05-22T15:07:00.000+03:00

Türkiye işçi sınıfının en görkemli mitingi olarak tarihe geçen 1 Mayıs 1977 Pazar günü Beşiktaş'taki Maden-İş merkezinin balkonundan bembeyaz saçlı gür bıyıklı bir kartal, alabildiğine mikrofonik sesiyle meydanı çınlatıyordu:

-Türkiye İşçi Sınıfına selam/ Selam yaratana/ Tohumlar tohumuna/ Haykırıp gelişene selam!..

Taksim�e çıkmak için sabırsızlanan korteji, şiirler okuyarak, sloganlar attırarak, düzenli sıralanmasını sağlayan bu gür sesi kısmaya hiç kimsenin gücü yetmedi.

İşçi sınıfının sevgi dolu hocası Süleyman Üstün, en ağır koşullarda dahi bir kanal bularak işçilerin yanına ulaştı. Nefesi tükenene kadar işçi sınıfı ile burjuvazinin arasındaki �uzlaşmaz çelişkiyi� anlattı:

-Kapitalizmin özü kâr etmektir. Bunun için patron işçilerin artı değerine el koyar. Zenginliğinin temeli sizin alın terinizdir!.. Hakkınızı isteyin, almak için mücadele edin!

Süleyman Hoca 7 Mart 1927�de Tekirdağ'ın Saray ilçesine bağlı Karlı Köyü'nde dünyaya geldi. Kepirtepe Köy Enstitüsü'nden 1947-48 ders yılında mezun oldu. Okulun en çalışkan kızı Fatma'yı da (Üstün) diplomayla birlikte kazandı.

Köy öğretmenliği yaptı. Merkez okullarında çalıştı, okul müdürü oldu. İlköğretim Müdürlüğü görevinde bulundu. 1950'de Tekirdağ Öğretmenler Derneği üyesi oldu. 1965'te Türkiye Öğretmenler Sendikası (TÖS) kurucuları arasında yer aldı. Aynı yıl TÖS İstanbul Şube Başkanı seçildi.

Başarılı öğretmen Üstün'ü işçi sınıfının "Süleyman Hocası" yapan yolun başında uğurlu bir rastlantı vardır. Onun hem yoldaşı, hem de hayat arkadaşı Fatma Üstün "Çetin Özek, geldi bir akşam" diye anlatıyor:

-Yarın Lastik-İş"te seminerim var, ateşim yükseldi benim yerime sen gider misin?

Süleyman Hoca ilk dersinden itibaren coşkulu anlatımıyla işçilerin kalbine giriyor. Hafta sonunda eğitim çalışmasına katılan işçilere, "en çok hangi hocanın dersini beğendiniz?" diye soruluyor. İşçilerin büyük çoğunluğu tek isim üzerinde ittifak yapıyorlar:

-Süleyman Üstün!

Hoca'nın işçi sınıfı içindeki eğitimciliği böylece başlıyor. 1974'te öğretmenlikten emekli oluncaya kadar DİSK Lastik-İş'te eğitim seminerleri veriyor. 1975'te de DİSK'e bağlı Maden-İş Sendikası Eğitim Dairesi Müdürlüğüne getiriliyor. 12 Eylül 1980'e kadar da burada görev yapıyor.

Süleyman Üstün'ü bu görevi sırasında tanıma bahtiyarlığına eriştim. Hoca'nın derslerdeki performansı o kadar etkileyiciydi ki, onu nefes almadan dinleyen işçiler, teneffüslerde şöyle konuşurlardı:

-Eğer okuldayken Süleyman Hoca gibi anlatan bir öğretmenim olsaydı, kesinlikle okulu bırakmazdım.

Hoca'nın anlatım yeteneği, ikna yeteneği gücü kadersizliği tersine çevirebiliyordu. İşçiler kitap okumaya başlamışlardı. Özgüvenleri o kadar yükselmişti ki, sendikanın Gönen'deki eğitim tesislerinin kapısına "İşçi Üniversitesi" levhası yazıp asmışlardı.

Süleyman Hoca 1981-1991 arasındaki 10 yılını yurt dışında geçirdikten sonra, 19 Mayıs 1991'de Türkiye'ye döndü.

Hoca 19 Mayıs'ı önemsiyordu. Mustafa Kemal bu tarihte Samsun'da karaya ayak basmıştı. Üstün de 19 Mayıs'ta 10 yıllık sürgünden dönerek ülkesinin toprağına ayak basmıştı. 19 Mayıs'ı böyle çift anlamlı olarak kutluyordu.

Ve Süleyman Üstün çok önemsediği tarihte 19 Mayıs'ta hayata gözlerini kapadı.

Hoca'nın onu yatağa düşürecek cinsten bir hastalığı yoktu. Göbek fıtığı çıkmıştı. Bu ülkede fıtık olmamak mümkün mü? Hoca'nın seyahatlerinde fıtık rahatsızlık veriyordu.

Sadece işçilere ulaşmakta daha sıkıntısız ve rahat olabilmek için bıçak altına yattı.

Ama 80 yılın yorgunluğu altındaki bedeni bu küçük ameliyatı kaldıramadı.

Hoca üzerine bağlanan cihazların kablolarına, hortumlarına sinirlenmişti. Son anlarında yanında bulunan kızı Ülkü Karaosmanoğlu'na �sandalyeye oturmak istiyorum� dedi.

Yataktan kalktı, sandalyeye oturdu.

Süleyman Hoca sanki yatağında ölmeyi gururuna yediremeyecekti, o yüzden kalktı! Adeta ayakta öldü!

Başta işçi sınıfı olmak üzere dostları, onu diğer bütün iyi özellikleri yanında en çok direngenliğiyle hatırlayacaklar!

Nazım Alpman, 22.03.2007, BirGÜN

Aşk

2007-05-14T15:42:00.000+03:00

"Şimdi sen kalkıp gidiyorsun. Git.
Gözlerin durur mu onlar da gidiyorlar. Gitsinler.
Oysa ben senin gözlerinsiz edemem bilirsin
Oysa Allah bilir bugün iyi uyanmıştık
Sevgiyeydi ilk açılışı gözlerimizin sırf onaydı

Bir kuş konmuş parmaklarıma uzun uzun ötmüştü
Bir sevişmek gelmiş bir daha gitmemişti
Yoktu dünlerde evvelsi günlerdeki yoksulluğumuz
Sanki hiç olmamıştı
Oysa kalbim işte şuracıkta çarpıyordu

Şurda senin gözlerindeki bakımsız mavi, güzel lâflı İstanbullar
Şurda da etin çoğalıyordu dokundukça lâfların dünyaların
Öyle düzeltici öyle yerine getiriciydi sevmek
Ki Karaköy köprüsüne yağmur yağarken
Bıraksalar gökyüzü kendini ikiye bölecekti
Çünkü iki kişiydik

Oysa bir bardak su yetiyordu saçlarını ıslatmaya
Bir dilim ekmeğin bir zeytinin başınaydı doymamız
Seni bir kere öpsem ikinin hatırı kalıyordu
İki kere öpeyim desem üçün boynu bükük
Yüzünün bitip vücudunun başladığı yerde
Memelerin vardı memelerin kahramandı sonra
Sonrası iyilik güzellik"

Cemal Süreya

Kim, Kimi Neyden Korumaya Taliptir?

2007-05-13T01:40:00.000+03:00

27 Nisan 2007 tarihli Genel Kurmay Başkanlığı "basın açıklaması", en basit hukuksal tanımı ile TCK 311. maddesinde düzenlenen "Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin görevlerini kısmen veya tamamen yapmasını engellemeye teşebbüs" olarak değerlendirilmelidir.

Eğer bu müdahale beklendiği veya korkulduğu gibi, cumhurbaşkanlığı seçiminin yapılamaması ve parlamentonun "erken seçime zorlanmak" suretiyle feshine yol açacaksa, teşebbüs aşamasında kalmayıp "askeri hükümet darbesi" niteliğine bürünür ve burada TCK 309. maddesi ile düzenlenen "Anayasanın öngördüğü düzenin ortadan kaldırılması" suçunun tamamlanmış hali mevcuttur.

Yukarıdaki metin, Çağdaş Hukukçular Derneği Genel Merkezi'nin Basın açıklamısının giriş kısmı.

Metnin tamamını okumak ve metne destek vermek için Çağdaş Hukukçular Derneği'nin web sitesini ziyaret edin.

Apple 1984

2007-05-10T12:34:00.000+03:00

Bilenler bilir. Apple 1984'te Macintosh'u piyasaya sürdüğünde, Steve Jobs'un sunumuyla birlikte bu reklamı da büyük sükse yapmış, deyim yerindeyse taşları yerinden oynatmıştı (daha doğrusu yeni taşlar sunmuştu oyuna).

Bugün bu ruh kalmadı artık. Yalnızca bir kaç kullanıcı bu ruhu ayakta tutmaya çalışıyor o kadar.

Ne yapalım, ne kadar para, o kadar köfte dünyası bu dünya.

Çok olmadığımız kesin

2007-05-10T11:55:00.000+03:00

Çok olmadığımız kesin
Çok olan tarafta değiliz
Türkiye'de Kürt olacağız
Kürtlerde Ermeni
Ermenilerde Süryani
Gidip Almanya'da Türk olacağız
Hollanda'da Surinamlı
Fransa'da Cezayirli
İran'da Azeri
Amerika'da zifiri zenci olacağız
Çoğalan zencide mutlaka Kızılderili,
İsrail'de Filistinli
Köpeğin karşısında kedi
Kedinin karşısında kuş olacağız
Kuşun karşısında börtü böcek
Hakemler hep karşı tarafı tutacak
Ve biz hep yedi kişiyle tamamlayacağız maçı
Çiçeklerden kamelya olacağız
Az kolumuzun tarafında
Solda olacağız

Nevzat Çelik

Bir Genç Sivil Vardı, Rahatsızdı!

2007-05-10T11:47:00.000+03:00

www.gencsiviller.net'ten alıntılanarak.

Dersimiz Demokrasi: Sınıfta Kalanlar ve Sınıfı Geçenler

2007-05-05T00:47:00.000+03:00

"Bizler Türkiye Cumhuriyeti’nin amatör vatandaşları, gençler olarak bugüne kadar herhangi bir askeri darbeye, muhtıraya gün be gün şahitlik etmemiştik.

27 Nisan’da biz de milli olduk.

Ve en kötüsü de bu ülkede darbeler nasıl meşruiyet kazanır, darbelere karşı neden direnilmez sorularına net cevaplar almış durumdayız

Hayal kırıklığı ve utanç içindeyiz.

Bugün Türkiye’de Cumhurbaşkanlığı seçimi sürecinde muhtıra ve 367 oy saçmalığıyla hukuk ve demokrasi ayaklar altına alınıyor.

‘Ama AKP’ye destek veriyor durumuna düşmeyeyim’ sendromu yüzünden aralarında demokrat bilinenlerin de olduğu pek çok kişi, kurum, çevre şimdiden çuvallamış durumda.

AKP’ye kim hangi gerekçeyle karşı olursa olunsun, bir muhtıra varsa siyasi tartışma yapılamaz.

Abdullah Gül’ün Cumhurbaşkanı olmasına karşı çıkanlar olabilir ama meşruiyetinden kuşku duyulamayacak bu seçimi engellemek için uydurulan hukuki yorumlara, yayınlanan muhtıralara tepkisiz kalmak, net duruşlar ortaya koyamamak kabul edilemez.

‘Muhtıra oldu, halk da muhtıracıları destekledi, çekilsin, seçime gidilsin’ demek ise muhtıracıların taleplerini dillendirmektir.

Bunun 1961'de aday olmaması için açıkça dönemin paşaları tarafından ölümle tehdit edilen 'Ali Fuat Başgil zaten sağcı, ordu da istemiyor, uzlaşma olsun Cemal Gürsel seçilsin' demekten, 1973'te ‘askerler meclisi bastı, Ecevit’i tehdit etti, istikrar için Faruk Gürler cumhurbaşkanı seçilsin’ demekten, hiçbir farkı yoktur.

Tarih bunu böyle yazacak.

Bu kadar darbe geçirmiş 'demokrat büyüklerimizin' bu çıplak gerçeği görecek bir deneyimi ve entelektüel özgüveni biriktirememiş olmaları ümit kırıcıdır.

Demokrasi bu kadar pragmatizmi kaldırmaz. Bir muhtıranın yarattığı kaostan siyasi medet umanlardan biz hiçbir medet ummuyoruz.

Her darbenin kendince haklı gerekçeleri olabilir. Olayları darbeye, muhtıraya götüren süreçte elbette hükümetlerin de hataları vardır. 27 Mayıs’ta da, 12 Mart’ta da, 12 Eylül’de de, 28 Şubat’ta da.

Ama hiçbir gerekçe bir darbeyi haklı çıkarmaz.

Bir ülkede askerler muhtıra verdiğinde, kanaat önderleri, siyasetçiler, akademisyenler, gazeteciler hükümetin muhtıraya gelen süreçteki hatalarından dem vuramazlar.

Siyasi analistçilik oynamazlar.

Muhtıraya karşı çıkarlar.

Çünkü bir muhtıra varsa siyaset bitmiştir.

Önce yapılması gereken muhtıraya karşı çıkmaktır.

Bugün siyasi tarih yazmak değil, yapmak günü.

Bugün bu muhtıraya karşı çıkmayanlar, bundan 20 yıl sonra bu muhtıranın tarihi yazılırken muhtıraya göz yuman erken analistler olarak darbe tarihimizdeki şanlı yerlerini alacaklardır.

Muhtıraya destek vermesi beklenenler bizleri yanıltmadı. Onlara omuzlarına taktıkları yeni rütbeleriyle başarılar.

Ama ya demokrat bildiklerimiz!

Demokratlık zor zamanlarda belli oluyor.

Türkiye’de demokratlığın sadece kendine demokratlık olduğunu 27 Nisan’dan bugüne geçen birkaç gün içinde içimiz acıyarak yeniden görmüş olduk.

Ve Türkiye’de bu otoriter sistemin nasıl bir dengeler mekanizması kurduğunu, zencileri zencilere kırdırarak ayakta kaldığını çıplak biçimde anlamış olduk.

Ortada açık bir askeri müdahale varken ve bir gazetenin reklam kampanyalarıyla şişirilmiş taktiksel bir ‘irtica geliyor’ söyleminden başka ciddi açık bir tehlike görünmezken ‘ne darbe ne şeriattan’ başka bir şey söylemeye dilleri varmayanları, bir denklem kurmadan, tepkisini hükümsüzleştirmeden muhtıraya karşı çıkamayanları, bugüne kadar çok eleştirdikleri 12 Eylül’ü destekleyen muhafazakarlarla aynı demokrasi cehennemine gönderiyoruz.

Artık ne 12 Mart’da, ne 12 Eylül’de gördüğünüz işkenceler, yaşadığınız mağduriyetlerle ilgili hikâyelerinizi dinleyeceğiz, ne de 12 Eylül’e destek veren ya da ses çıkarmayanlar hakkında okuduğunuz lanetleri.

Bundan sonra ötekini anlamak, farklılık, demokrasi, AB kriterleri, hukuk devleti üzerine yazdıklarınızı okumayacağız, yaptıklarınızı takip etmeyeceğiz.

Demokrasi sınavı devam ediyor, hala bu ders geçilebilir. Tum sivil demokratik güçleri siyasi çekincelerini bir tarafa bırakarak muhtıraya karşı demokratik süreci desteklemeye davet ediyoruz.

Demokrasi tarihimizin kabarık sınıfta kalanlar listesine girmemek için! "

Yukarıdaki yazı SİYASAL UFUK HAREKETİ tarafından kaleme alınmış bir yazı. Kimdirler, nedirler bilmiyorum ama altına rahatlıkla imza atabileceğim yazı.

Umut...

2007-05-01T16:40:00.000+03:00

Alnı kızılyıldızlı baş, secdeye varmaz...

Onbeşler için

Yangınlara fazla bakan gözler yaşarmaz
Alnı kızıl yıldızlı baş secdeye varmaz
Dövüşenler ölenlerin tutmaz yasını

Yine fakat bir yıldırım zulmeti yırtsa
Sağır göğün koynundaki çanı haykırtsa
Anıyoruz göğsünüzün son sayhasını

Eski cihan yeni cihan önünde eğil!
Aramızdan birkaç yoldaş ayırmak değil,
Her ne yapsan varacağız emelimize!

Karadeniz…bunu duysun derinliklerin:
O ateşli göğüsleri delen hançerin
Kabzasını alacağız biz elimize!

Nazım-VaNu (Batum, 1922)

1 Mayıs...

2007-05-01T00:56:00.000+03:00

Birlik Dayanışma ve Mücadele Günü 1 Mayıs Kutlu Olsun...

Türkiye işçi sınıfına selam,
Selam yaratana
Tohumların tohumuna,
serpilip gelişene selam!
Bütün yemişler dallarınızdadır!
Beklenen günler, güzel günler ellerinizdedir,
Haklı günler, büyük günler,
Gündüzlerinde sömürülmeyen,
gecelerinde aç yatılmayan
Ekmek, gül ve hürriyet günleri,
Türkiye işçi sınıfına selam!
Meydanlarda hasretimizi haykıranlara,
Toprağa, kitaba, işe hasretliğimizi,
Hasretimizi, ayyıldız esir bayrağımıza,
Düşmanı yenecek işçi sınıfımıza selam!
Paranın padişahlığını,
Karanlığını yobazın
Ve yabancının roketini yenecek işçi sınıfına
selam
Türkiye işçi sınıfına selam!
Selam yaratana.

Kutsal Kâse

2007-04-30T18:01:00.000+03:00

Aşağıdaki yazı, Tekin Turgan tarafından ElmaSuyu.net sitesinde foruma eklenmiştir. Forum üzerinde siyasi polemiklere yol açmamak için, yazı oradan kaldırılmıştır. Ancak Tekin Turgan'ın yazısı buraya kendi inisiyatifim ile taşınmış ve bu konuda tartışmak isteyenler için bir mecra yaratılmıştır.

Magdelalı Meryem'i bilirsiniz, hani şu Dan Brown'nun romanında bahsettiği ve Leonardo da Vinci'nin 'Son Yemek' tablosunda, Hz.İsa'nın sol yanında oturmakta olan havari kadın... Efsaneye göre; İsa'nın annesiyle aynı adı taşıyan bu havarinin, İsa ile evlendiği ve İsa'nın soyunun bu kadın vasıtasıyla devam ettiği düşünülür. İsa'nın gizli gnostik bilgileri bu kadına öğrettiği farzedilir. Tabii, bu iddialar Katolik kilisesi tarafından asla kabul görmez. Adı geçen kitapta bir de, "Kutsal Kâse'''den bahsedilir.
Kutsal Kâse kimilerine göre; Tanrının yeryüzündeki eli, gücü, öğretisi, yöntemi anlamını taşıyor. Kiliseye göre bu güç; İsa'nın kendisiyken, Katolik karşıtı kimileri de, gizli öğretiye sahip Meryem olarak anlıyor. Hatta, bunu, İsa'nın kullandığı sanılan bir kap olarak anlayanlar da var.
Dünkü Çağlayan mitingi bana bir defa gösterdi ki, biz Türkler, henüz Kutsal Kase'nin ne olduğu ve tarifi üzerinde bir birlik sağlayamamışız. Yine, görülen o ki, birilerinin, her sorunu çözen, adeta Tanrı(!) Zeus gücündeki kutsal kasesinin adı; laiklik... Laikliğe bir kutsallık atfedilebilir mi? Veya, laiklik kutsal bir durum ve duruş mudur? Eğer, kutsal bir fenomen olarak algılanıyorsa, peki ama, karşı tarafın kutsalları da önemli değil midir? Laikliği, -öteki-'nin kutsalına göre daha değerli kılan nedir? Aksini düşünüyor, yani, laiklik kutsal ve kutsallık değildir, deniyorsa, bu durumda laikliği bu derece vazgeçilmez hale getiren nedir?
Çağlayan?da sallanan bayraklar hepimizin. Cumhuriyet hepimizin. Ordu hepimizin. Nesiller, istikbal hepimizin. Fakat, laikliğin; anlamı, hatta anlamları üzerindeki tarifler hepimize ait değil. Anti-laik durumlara karşı bir bir modernleşme ve laiklik tarifi olamaz, bence. Laiklik, demokrasinin anlaşılabilirliliğine katkısı olması açısından ele alınmalı, ve diğer düşüncenin karşısına konularak istismar edilmemelidir. Laiklik, dinin, devlet ve dünya işlerine karışmaması manasındaysa; öyleyse, dinin hangi işlere karışması gerektiği de tarif edilmelidir. Veya, din, dünya işlerini düzenlemeye gelmediyse, neyi düzenleyecektir? Bu arada, laiklik, dünya ve devlet işlerini nasıl ve hangi yöntemlerle insanlar için, kolay ve düzenli hale getirmektedir, izahı?
Mitingde dünün, darbe isteyen, işçi devrimi vb. için mücadele etmiş, kimi isimleri gördük. Kurduğu tv. kanalının parasının kaynağını net açıklayamayan, dün burjuva gazetelerine taşeronluk yapan, bugün ben halkım diyen, ikiyüzlü kimlikler de konuşma yaptılar. Gerçekten de, Cumhuriyetimizi, bayrağımızı, sosyal değerlerimizi, laikliğimizi koruma hususunda, ciddi kişiler düzenleseydi bu mitingi... Geçmişleri ve şimdiki durumları şaibeli bazı kuruluşların, -laiklik dışında- halkın menfaatlerini kollayan mitinglerini görmemiz asla mümkün olmaycak gibi geliyor bana.
Netice:
1- Laiklik; izah edilir, anlaşılır duruma getirilirse, laikliği din hürriyetini kısıtlamak için kullananların mühim bir gücü askıya alınmış olacaktır. Düzgün ve oturmuş bir laiklik tarifi olursa, dini uygulama, tavır ve isteklere karşı, bunlar laikliğe aykırıdır, diye bir hüküm verilemeyecektir. Bu da, bazı odakların istemediği bir durumdur.
2-Laiklik; bir kutsal kase değildir. Ama, insan haklarının korunması, demokrasinin gelişimi için gerekli ve önemlidir. Kanaatimiz o ki; laiklik, inançlara saygılı olmayı gerektiren, devleti inançlar karşısında aynı uzaklıkta veya yakınlıkta tutan bir anlayıştır.
3- Bu itibarla Cumhuriyetimizin bir anayasa esas? olarak kabul ettigi laiklik ilkesinin isabeti açıktır. Dinin yüceligne de uygun düsenn akli sistem budur. Laiklik esası dini fikir, vicdani kanaat, ibadet hürriyetini sağlayan bir sistem olarak, dini kendi tabii mecrası içinde gelişmeye sevk edecek ve dinin, dünyevi politikaların bir vasıtası haline gelmesine sebep olan hatalı yollardan onu uzak tutacaktır. Laiklik, akli, vicdani ve anayasal bir esas olarak Türk toplumunun sosyal ve manevi gelişmesinin feyizli baslangıcı olacaktır.
4- Ulusumuzun kimliğinden emin olmadıkları kişi ve kurumların peşine takılması son derece sakıncalıdır.
5-Türk milletinin emrindeki ordumuz, yalnızca bazı kurumlara aitmiş gibi sloganlar yanlıştır.
18 Nisan 1922 tarihinde TBMM?de konuşma yapan Atatürk, Türk ordusunun görevini hatırlatarak, Türkiye Büyük Millet Meclisi Hükümeti'nin ordusu, işgaller yapmak ve saltanatlar yikmak veya saltanatlar kurmak için onun bunun elinde korunma araci olmaktan uzaktır, dedikten sonra, ordu mensuplarına tarihi çagriyi yapar: Ya siyaset, ya üniforma!
6-İktidarda olan partinin, halkin hassasiyetleri konusunda dikkatli olması, insanları bölmemesi, laik antilaik durumuna düşmemesi gerekmektedir. Halka olan inancını netleştirmelidir...

Taksim'in zamanıdır

2007-04-30T17:50:00.000+03:00

Aşağıdaki metin Radikal Gazetesi'nden alınmıştır. Yıldırım Türker'in 30/04/2007 tarihli köşe yazısıdır. Tek bir virgülüne dokunmadan altına imza atabileceğim bu yazıyı, burada sizlerle paylaşmak istedim.

"Çağlayan'dan Taksim'e!
Şu yazıyı yazmaya otururken Çağlayan'daki miting bütün hızıyla sürmekte. Büyük bir kalabalık, bayraklarla kızıla kesmiş meydanda uzun zamandır yaşanmamış bir birlik ve beraberlik coşkusu büyütüyor. Dün gece yarısından epeyi sonra bir televizyon kanalına bağlanan kimi profesörler mitingin ruhuna dair heves kışkırtan açıklamalarla çağrıda bulunuyordu. Sözgelimi mitingin düzenleyicilerinden Atatürkçü Düşünce Derneği Başkan Yardımcısı Nur Serter şöyle haykırıyordu: "'Ne mutlu Türküm diyene' demek neredeyse suç olmuşken 'Ne mutlu Kürdüm ya da ne mutlu Ermeniyim' demek insan hakları ve demokrasi diye yutturuluyor. Bir Türk vatandaşı olarak, bir ulusalcı olarak TSK'ya şükranlarımı sunuyorum. Ne mutlu Türküm diyene demekten onur duyanları meydana çağırıyorum." TÜMOB Başkanı Prof. Alpaslan Işıklı, hazrlandıkları nümayişe 'miting' demenin hafif kaçacağından dem vuruyor, Türk ordusunun halkçı olduğundan, 'bizim ordumuzun emperyalizmi rahatsız eden yanıyla' öne çıktığının altını çiziyor.

Herkeste bir seferberlik ruhu, taşkın bir heyecan ve her ağızda'emperyalist kuşatmaya karşı şahlanma' vaazları. '14 Nisan'la başlayan sürecin' 'Mütareke medyası' tarafından görmezden gelinmesine karşı bir öfke.

Mitingin çağrıcılarından saygın bilim insanı Türkan Saylan da muhtıra sonrası TSK ile aynı görüşü paylaştığını söylüyor. Miting meydanında 'Ne ABD ne AB, bağımsız Türkiye' sloganı diğerleri arasından sıyrılıyor. Herkes tam bağımsızlıktan söz ediyor. Emperyalizme sövüyor. Emperyalizme bağlılığıyla tel'in ediyor hükümeti.

Bu mitinge katılıp 'emperyalist kuşatmaya' hayır dediğini sananlar, her kim olurlarsa olsunlar, askerin muhtırasından memnun görünüyor. Ordusuyla gurur duyan Cumhuriyet bekçileri olarak devletin yanında olmanın verdiği güvenceyle belki de hayat boyu düşlemiş oldukları bir varoluş anı yaşıyorlar. Kendilerinde vehmettikleri büyük güç, karşı çıktıkları şeytanın salyasıyla besleniyor.

Lâkin anlaması mümkün değil. Emperyalist kuşatma ne zaman başladı. AKP'nin bu kuşatmadaki rolü ne kadar? Solgun bir 'Bulutsuzluk Özlemi'nin bitkin 'Acil Demokrasi' şarkısıyla coşarken istedikleri demokrasinin güvencesi kimdir? Öncelikle o demokrasinin tanımı nedir?
Darbecilik hevesi ayyuka çıkmış bir paşa emeklisi Şenuygur'un ardında Tandoğan'da coşan gerçek demokratları rüyaları mı zehirledi?

Son muhtırayla yine düşman olanları ve hep düşman kalacakları işaret eden silahlı kuvvetlerin 'tam bağımsızlık'tan anladığıyla örtüşüyor mu onlarınki? Acil demokrasi diye haykırırken ordunun belirlediği düşmanlara karşı bir şahlanış mı, amaçladıkları? AB'ye karşı önerdikleri nedir? İnsan haklarından yakınan bir dille, Kürt-Ermeni'yi işaret eden sivri tırnaklarıyla nasıl bir dünya tasavvurunun militanları, bu meydanı dolduran kalabalık? Şanlı Türk ordusunun ABD ile birebir bağlantılı varoluşu hakkında söyleyecekleri var mı? ABD ve küçük hempası İsrail'le milyarlarca dolarlık alışveriş ilişkisi içinde olan, komutanları ABD'de eğitim gören, NATO'nun bekçi gücü ordumuz, bu meydanda hamasi hıçkırıklar, milli ihtilaçlar içinde ABD'ye atıp tutan, emperyalist kuşatmadan yakınanlar karşısında ne hissedecektir?

Demokrasi talebini haykıran bu kalabalık, Cumhuriyet'in, tarih boyunca en büyük tehdit altında olduğuna inanıyor. İşkencelerin, gözaltında kayıpların, çalışan haklarının askıya alınmasının, her türlü baskı ve ayrımcılığın Cumhuriyet değerlerine birer tehdit olduğunu düşünmemiş olsalar gerek, bayraklarına sarınıp fırladıklarını hatırlayanımız yok.

İnsan hakları, eşitlik, vicdan özgürlüğü, Cumhuriyet'in ilkelerinden değil mi yoksa? 'Halkçı' ordumuzun darbelerinin katlettiği canları, gasp ettiği hakları bir yana bıraktık diyelim, şimdi korktukları 'irtica tehlikesi'nin temellerini atan da o darbeler olmadı mı? O meydanda bayrak sallayanların hepsi, gece yarısı muhtırasıyla devreye giriveren TSK'ya şükranlarını sunan miting düzenleyicisi profesörün demokrasi anlayışını paylaşıyorsa gerçekten halimiz hal değil.

Paylaşmayanlar varsa, bu platformun sivilliğinden nasıl emin olabildiklerini, orada ne aradıklarını sormak da boynumuzun borcu.

Taksim'in zamanıdır
Yarın, 1 Mayıs. 1977 yılındaki katliamın 30. yıldönümü. Taksim, 30 yıldır 1 Mayıs gösterilerine kapalı. DİSK, KESK, TTB, TMMOB, siyasi partiler, sivil toplum örgüt temsilcileri, sanatçılar, aydınlar, yazarlar, '1 Mayıs 1977 katliamının suçlularının yargılanması, TBMM'de Meclis Araştırma Komisyonu kurulması ve emeğin bayramı olarak ilan edilmesi, resmi tatil olması' için Taksim meydanında olacaklarını açıkladı.

Unuttuysak hatırlayalım. 1977 1 Mayıs'ı tarihe 'Kanlı 1 Mayıs' olarak geçti. Başta Taksim Meydanı'ndaki otelin kimi katlarından olmak üzere çeşitli yerlerden yaylım ateşi açılması sonucu çıkan panikte 34 kişi öldü. Solcuların birbirini yok etme çabası olarak gösterilmeye çalışılan bu katliamın derin failleri her zaman olduğu gibi daha da rütbelenmiş, daha da güçlü ve dokunulmaz devam ettiler yollarına. İstanbul Sıkıyönetim Komutanlığı 1979 yılında 1 Mayıs kutulamalarını yasaklamakla kalmayıp o gün sokağa çıkma yasağı ilan etti. Yasağı kıran TİP lideri Behice Boran, DİSK Genel Başkanı Abdullah Baştürk ve TSİP lideri Ahmet Kaçmaz ile çeşitli sendika başkanları ve yöneticileri gözaltına alındı. 1980'de her türlü gösteri sıkıyönetim tarafından yasaklandı. Yine sendikacılar ve çok sayıda gösterici gözaltına alındı. 12 Eylül darbesiyle birlikte 1 Mayıs kutlamala-rına yine süresiz olarak yasak getirildi. 1981 yılında da daha önce 'Bahar Bayramı' adı altında genel tatil günü ilan edilmiş olan 1 Mayıs, işgününe çevrildi. Her tür bayramlığından soyundu. Darbe mantığı, dolambaçlı yoldan önlemler almaya uygun değildi doğal olarak. Bu konuda işbirliğine davet edilen halka verilmiş olan tatil rüşveti de böylelikle geri alındı. Paşalar, mümkün olsa Türk takvimini 1 Mayıs'sız yazdıracaktı. 12 Eylül'den sonra 30 ve 40'lı yılların iklimine dönülmüştü. İşçi sınıfının varlığından söz etmek bile ağır suç oluşturuyordu.

1977 yılının 1 Mayısı'nda bilinmezler -bilinip de dile getirilemeyenler- dile getirilse de gerçekliğin resmi yorumuna asla sızamayacak olanlar listesinde sağlam bir yeri olan üniformalı-üniformasız suikast timlerinin becerdikleri de Taksim Meydanı'nı işçilere-emekçilere mümkünse sonsuza dek kapatmayı hedeflemiş bir komploydu. Nitekim olayların içyüzünün hiçbir şekilde araştırılmaması, o gün meydanla toplananların kurban olduğunu kabul etme konusundaki isteksizlikten kaynaklanıyor. İşçi sınıfını sendikal özgürlüklerini alabildiğine kısıtlayarak, dünyanın biçimlendirilmesi konusunda en ufak bir söz sahibi olma hakkından uzak tutarak sürdürülen savaşın dilinde henüz bir değişiklik sezmek mümkün değil. Bir zamanlar meydanlara yürüyen işçi sınıfını 'çapulcu sürüsü' olarak adlandıran iktidarın şimdiki sahipleri 1 Mayıs kutlamaları için Taksim'i kapalı tutarken o çapulcu sürüsünün çoktan zapturapt altına alınmış olduğundan en ufak bir kuşku duymuyor.

İstanbul Valisi Muammer Güner, bu yıl da 1 Mayıs'ta Taksim'e kesinlikle izin verilmeyeceğini açıkladı. DİSK Genel Başkanı Süleyman Çelebi, Taksim'in 'ne birilerinden korunacak alan ne de kurtarılacak mevzi olduğunu vurgulayarak', "Burada maç sonrası gösteriler, yılbaşı, polisler günü kutlaması, protestolar yapıldı. Alanın işçilere kapatılmaması lazım. Maçtan sonra Taksim'de kutlama yapanlar izin mi alıyor?"diye soruyor haliyle.

Birkaç yıl önce yazmıştım:
"Şimdi Saraçhane Meydanı'nda sizin icazetinizi beklemeden toplanan binlerce insan daha da güçlü ve kalabalık olarak dolduracak bir gün Taksim Meydanı'nı. Evet. Yarın işçiler, emekçiler, sizin dikte ettiğiniz hayata, kapılarını tuttuğunuz dünyaya itirazı olanlar Taksim meydanına girecek. Polisleriniz de Saraçhane'de olduğu gibi efendice uzaktan izleyecek."

Yarın, bugündür."

Yıldırım Türker, Radikal, 30/04/2007

Ne AKePe Ne Darbe!!!

2007-04-25T12:08:00.000+02:00

Son günlerde cumhurbaşkanlığı seçimi ile gündeme gelen ve 14 nisan yürüyüşü ile ayyuka çıkan yurdumun ortadan ikiye bölünmüşlüğü ile ilgili bir çok yerde, bir çok yazı çıktı. Son olarak durum ElmaSuyu forumuna taşınınca, yanıtı orda vermenin doğru olmadığını düşünerek, burada bir kaç cümleyle görüşlerimi açıklayayım istedim. İsteyenle tartışmaya burada devam edebilirim.

Topluma dayatılmak istenen iki ucu .oklu değnekle yaşamak zorunda değilim.

Yasalar çerçevesinde seçilmiş bir meclisin, yine yasalar çerçevesinde cumhurbaşkanını seçmesinden daha doğru ne olabilir. Ama, ya yasalar temsil sorunu yaratıyorsa!!! %35 oyla %65 temsil zaten başlıbaşına bir sorundur (kaldı ki teorik olarak -pratik olarak da neden mümkün olmasın- %10.01 oy alan bir parti, tüm milletvekilliklerini kazanarak, meclisin %100'üne sahip olabilir). Bu nedenle bu meclis ve dolayısıyla hükümet yasaldır ama meşru değildir. Ve bu nedenle bu meclisin seçeceği cumhurbaşkanı da yine yasal olacaktır ama asla meşru olmayacaktır. Bu nedenle seçim yasası değişmeli, yeni bir seçim yapılıp, gerekli temsil sorunu ortadan kaldırıldıktan sonra cumhurbaşkanı seçilmelidir. (Çünkü meclis yalnızca hükümet kurulması için gerekli olan bir araç değildir, milletin kendini temsil etme yeridir. Bu nedenle milletvekili başına düşen seçmen sayısı kadar oy alan her düşünce, mecliste kendine bir yer bulmalıdır.)

Gelelim karşı tarafa… ADD’nin son dönem başkanı, adı darbe söylentilerine karışmış bir emekli general. Yeri sanık sandalyesi olması gerekirken, yüzbinleri Ankara’ya yığmanın hesabını yapan bir oluşumun başında bulunması ayrıca düşündürücü.

14 nisanda yapılacak yürüyüşün temel vurgusu laiklik. Demokrasiden bahseden yok, Darbe çığırtkanlığının altında ezilen bir laiklik vurgusu. Demokrasi olmadan laikliğin ne olduğu ortada iken hala temel sorunun katı bir laiklik olduğu vurgusunun yapılmasının arkasında neler yattığı da meçhul değil aslında. Çünkü 14 nisancıların amacı demokrasi falan değildir. Olmazsa asker gelsin diyebilen bir zihniyetin bu ülkeye AKePe’den daha az zarar vereceğini de düşünmüyorum.

AKepe’nin siyasal duruşundan (ve tavrından ve geçmişinden) dolayı bir AKePelinin cumhurbaşkanı oluşuna karşı çıkarken, ülkenin gündemine kim cumhurbaşkanı olmalıdır tartışmasını yerleştirmeyip, kim olmamalıdırı tartışmak, zaten başlı başına abesle iştigal bir durumdur. (Genel Türkiyeli tavrı: Olmaz! Eee, olacak olan durum nedir? Ben bilmem!!!)

Bu nedenle yineliyorum: Ne AKePe Ne Darbe!!!

A be hadi gidelim bizim odaya...

2007-04-20T19:28:00.000+02:00

Eski bir Yunan sinema filmi. YouTube'ta görünce içim bir hoş oldu. Ne kadar et, ne kadar tırnakmışız...

En iyisi, Şeyh Edebalı'ya kulak vermek:

2007-04-19T23:29:00.000+02:00

"Ey oğul, (...) Suçlamak bize, katlanmak sana. Anlaşmazlıklar bize, adalet sana. Haksızlık bize, bağışlamak sana.
Ey oğul! Sabretmesini bil, vaktinden önce çiçek açmaz..."

Hiçbir şey gösterildiği gibi olmayabilir

2007-04-17T18:49:00.000+02:00

Bilgilenme, tek taraflı bir eylemmiş gibi görünse de, bilgi kaynağı bu konuda çok önemli bir yer tutar. Hele bu bilgi kaynağı, belli bir hedef için çalışıyorsa, alacağınız bilgilerin doğruluğu her zaman tartışılır.

İnternet gibi devasa bir dünya içinde çokça karşılaştığımız bu durum yaşamda da her an karşımıza çıkmıyor mu? Zaman zaman medya, okuduğumuz kitaplar, izlediğimiz film, siyasal partiler, arkadaşlarımız hep kendi dünyalarındaki doğrularla hareket etmiyorlar mı? Bazen doğru olmadığını bilseler bile, sonuçta bir kazanım varsa, kirli bilgi her zaman bize sunulmuyor mu?

Hiçbir şey gösterildiği gibi değildir. Karşı taraftan da bakabilmeyi bilmeli insan...